Rondom de kerstdagen uitgebreid de tijd gehad om Macau te ontdekken; het staat niet voor niets op de lijst van werelderfgoed, er is veel meer dan casino's. En dankzij het Portugees dat ze in Macau spreken, kon ik me redelijk verstaanbaar maken. Dat was anders in Mainland China...... Gelukkig had ik een fantastische gids ;-)

Fabio heeft me van alles laten zien van China: het contrast tussen stad en platteland, natuur (Snow Mountain, Erhai Lake), traditionele cultuur, geweldig eten. Een bijzonder kado van hem, deze rondreis in Azie. Er waren vele dagen dat ik de enige buitenlander was temidden van de locals. En waar ze in West-Africa keihard: YOVO YOVO (blank blanke) roepen, wordt er hier gegiecheld en roepen ze een aantal willekeurige engelse woorden die ze hebben opgepikt zoals: TO ME TOO! Of het veel gehoorde Chinglish: MAJ PLESJOL (my pleasure). Veel TIA (This is Asia)- momenten gehad.

In vele opzichten een bijzondere kerstvakantie, waarin we verder naar elkaar zijn toegegroeid: we willen graag met elkaar verder!

Over 2 dagen naar Sierra Leone, er staat nu iemand in de plaatselijke bibliotheek gebaren te maken en met een briefje te wapperen, dus ik ga afronden. Later meer!
 

The longer the wait (23 december 2010)

........ the bigger the reward.

Maandag zat ik in Johannesburg ongeveer 2 uur te wachten op het vertrek richting Hong Kong. En tegenover mij hing een poster met bovenstaande tekst.

Dinsdag einde middag, na bijna een jaar geduld, was het zover: het weerzien met Fabio! Het was het wachten meer dan waard!

Het is fantastisch om weer samen te zijn, om Fabio's familie, om te ontdekken waar hij leeft, om elkaar beter te leren kennen in de 19 dagen vakantie.

Enne, met de vonk zit het wel goed ;-)

Loveboat, part II (14 december 2010)

Ongeveer een half jaar geleden schreef ik deel I van de Loveboat. Vandaag een korte update, de echte update komt over een kleine drie weken, dan is er meer te melden.

Sinds januari zijn we vele mails verder en hebben we uren gebeld. Het gesprek raakt niet op (hij kon mij gelukkig gratis bellen met Skype-achtige oplossing). Wonderlijk, hoe we ondanks de enorme afstand echt verder naar elkaar zijn toegegroeid.

Fabio had het afgelopen jaar geen enkele vrije dag, vanwege zijn werk voor Mercy Ships vorig jaar. We konden elkaar niet opzoeken, maar daar gaat volgende week verandering in komen. Hij heeft 2,5 week kerstvakantie en tussen 20 december en 8 januari ga ik naar China. Weer met dank aan mijn oma voor de financiele steun;-)))

Ik kom op een nationale feestdag aan in Macau en zal zijn familie en vrienden daar ontmoeten. We vieren kerst in Macau en doen vervolgens een rondje Zuid-China;

Macau: 21- 26 december

Zhuhai: 26- 27 december

Cantão: 27- 28 december

Lijiang: 28 December 1 januari

Dali: 1-4 januari
Cantão: 4-5 januari

Hong Kong: 5-8 januari

We hebben uiteraard veel zin in de komende weken! Ik houd jullie op de hoogte!

Nog 1 week knallen, het was de afgelopen maand naast dagen, vaak ook avonden en het weekend werken. Maar het einde komt in zicht. Kan met veel voldoening terugkijken op de tijd hier in Zuid-Afrika. Kort maar krachtig!

Zo heb ik in no-time een interne communicatie campagne opgezet, Over een week of 3 gaan we terug naar het schip en onze managing director had gevraagd om m’n input. Hoe kunnen we verwachtingen managen vanuit de afdeling Human Resources.

Vanuit de theorie van verandermanagement heb ik een aantal fasen onderkent en een ‘Going Home’ campagne opgezet, van waaruit we alle veranderingen die er op stapel staan communiceren. Vanochtend de aftrap gehad, motiverend om direct effect te zien!

Ook de presentaties voor Sierra Leone zijn voorbereid. Ik geef 8 dagdelen een introductie ‘Mercy Ships’ aan dagwerkers, met daarin aandacht voor kernwaarden, safety and security & basic hygiene. Onderwerpen die vorig jaar aandachtspunten waren in de evaluatie.

Verder coordineer ik het recruitmentproces voor de 200 dagwerkers. De planning staat, maar de variabelen wisselen. Zo wil de regering in Sierra Leone sinds gisteren alleen nog maar shifts van 8 uur in plaats van 12 uur. En dat betekent weer dat we meer dagwerkers nodig hebben dan voorzien. En zo is het werk nooit ‘af’. Maar dat is goed, we zijn flexibel.

Ook groei ik langzaam in de rol van HR manager, met vele vergaderingen. Ze kennen inmiddels mijn stijl van vergaderen: Dutch (to the point). Lekker, als je dingen zelf in de hand hebt ;-) En sinds gister 4 intensieve gesprekken gehad met personeel. Over zaken waar ze moeite mee hebben, dingen waar ze tegenaan lopen of anders willen zien. Een nieuwe, maar ook boeiende kant van de rol in HR.

Er gaat een heel druk jaar aankomen, dat weet ik nu al. Maar ik heb er zin in!

Op bezoek bij ‘the King’ (8 december 2010)

Life to the fullest, wat een week!

Doe op het moment samen met Karen 3 banen: HR manager, HR assistant manager, HR Coordinator. Daarnaast puntjes op de i voor Advanced Werk. Hoog tijd om dit weekend er even tussenuit te zijn en het hoofd leeg te maken: op safari!

In de buurt is een wildpark, waar we the Big 5 hebben gespot. Echt fantastisch, zoveel jonge dieren. Een van de hoogtepunten was een 3 dagen oud ‘nijlpaardje’. Al 50 kilo bij geboorte, maar naast haar moeder een kleine dwerg.

Morgen gaan we naar ‘the King’. Hoewel Zuid-Afrika een republiek is, kennen ze ook koningen; Zulu-koningen wel te verstaan. Hij heeft het hier in de buurt voor het zeggen en morgen mag ik met de rest van het managementteam opdraven. Zal mijn kerstjurk ergens opduiken.

Vrijdag naar het schip om mijn spullen te verhuizen. Naar een eigen kamer! Ik ga van 4m2 naar het driedubbele en heb mijn eigen kamerdeur in plaats van een gordijn. Erg blij mee.

En wat als Mercy Ships het land verlaat? (8 december 2010)

Regelmatig krijg ik de vraag: en wat als Mercy Ships het land weer verlaat?

Er zijn vele antwoorden op die vraag, vandaag een van de antwoorden (in het Engels dit keer).

When Elom Ladjebo arrived at the Africa Mercy, she was excited and hopeful. She was elated when Mercy Ships provided a free surgery to remove the tumor from her neck – the deformity that had branded her as a social outcast.

But when Elom returned home, reality met her. She felt tired and defeated when she realized that she had no money, and her business was struggling. Elom operated a small business in the Grand Market in Lomé, selling clothes and shoes at a discount. She bought clearance merchandise from large vendors and then sold the discounted clothes to people shopping in the market.

When Elom came to Mercy Ships, it was a gift to receive surgery, freeing her from ridicule and shame. However, the gift was a double-edged sword. Being pulled away from her shop for such a substantial time resulted in plummeting sales and zero income.

The West African culture views disease and deformity with superstition. People who suffer from such conditions are often ostracized from society. They become isolated and usually suffer economically, as well as emotionally. Many lack the skills and self-esteem to undertake business ventures to improve their economic condition.

Mercy Ships has recognized the need to help its patients re-enter the world after surgery. In a new pilot program, Mercy Ships is partnering with Mercy Economic Development International Corporation (MEDIC) to create microfinance opportunities for its patients. Elom is one of many who have signed up for the program.

Ativi Kossivi is the MEDIC Director in Togo. “MEDIC is an international organization, but there are locals, like me, running each national office. We are excited about working with Mercy Ships and getting this partnership off the ground. ” In the coming months, MEDIC hopes to have 100 Mercy Ships patients enter their microfinance program.

Started by Mercy Ships alumnus Larry Lalo, MEDIC operates West African offices in Benin and Ghana. Togo is its newest location. Although it only opened in 2009, MEDIC Togo already has 17 trust banks with 500 customers.

Microloan organizations exist to provide small business loans ($100-$250) to citizens who cannot qualify for a loan from a bank. MEDIC operates by forming small clusters of five guarantors, or a Micro Loan Group. Each person guarantees the loans of the other four group members. Approximately eight of these groups form a Trust Bank.

MEDIC's theory of repayment is strongly connected to social pressure to keep your word among your peers. If you go back on your word, you would face public scorn. This incentive works well in African countries to encourage repayment, and in Benin and Ghana, MEDIC has a 100% repayment rate.

For the purpose of this partnership, the Micro Loan groups formed will consist of all Mercy Ships patients. Once the group is assembled, they attend 12 training sessions in micro-business management.

“We like each guarantor to have a list of three skills or ideas for business ventures. We encourage them to learn something new -- the y do not always have to go back to the same job they did before getting the loan,” Ativi says. “The loan recipients will learn small business skills. They will be trained how to manage inventory and employees. Also, how to make their shop better than others on the same block -- giving them a competitive advantage.”

After the 12 training sessions, they will receive their loans in two payments.

Elom thinks this opportunity will help her get back on her feet after surgery. She returned to Mercy Ships for a second operation and, in the interim, had her first meeting with her micro loan group . “We discussed our ideas. Each of us have dreams or great business ideas. I want to move my shop to a better location so I can charge more for the clothes,” Elom said. “It was helpful to talk about my thoughts with other people who are like me … who want to succeed.”

Elom's shop in the market was in a very challenging location. The Grand Market in Lomé is littered with people shouting prices or shoving merchandise in your face. It's a very aggressive place to sell goods. The tumor on her throat was painful, and it prevented her from shouting at customers. She would like to move her shop to another location where selling merchandise is not dependent on her vocal cords.

“Before, I had no skill. Now I will know that this venture is for me and not anyone else. I want to name my store ‘Assia Bobo' which means ‘Everything Is Cheap.' That way if you are rich you can buy here, and if you are poor you can buy here,” Elom says.

Those who receive loans will vary in the businesses they operate. From farmers to cooks to seamstresses to cobblers – they will cover every trade.

Adjo Garedjisso heard about MEDIC while recovering from surgery at the Mercy Ships Hospitality Center. She came to Mercy Ships with tumors in her wrists. Successful surgery removed the tumors, and now she is going back to work. Adjo's current business plan is being a traveling saleswoman. She sells second-hand goods door-to-door. In the classes, she will learn the benefits of having a storefront over being a traveling saleswoman.

Adjo attended her first training session soon after signing up for the program. She learned that transformation is a key component when participating with MEDIC. Adjo learned about the benefits of being part of a group. Her micro loan group is there for prayer and friendship. Group members will lean on one another and work through difficult times together. They will form strong bonds, tied together by the mutual commitment to help one another to succeed.

The Mercy Ships partnership with MEDIC is a way to bring sustainable assistance to Mercy Ships patients. When the ship leaves the port, those who have joined this program will have a micro loan group for support, as well as the skills to survive. The program will teach the skills that will allow patients to build a better economic situation for themselves.

Adjo and Elom have taken the first steps to receive their loans … the first steps to becoming independent and successful women. Mercy Ships is delighted to give them that opportunity.

Once a successful partnership in Togo is established, Mercy Ships and MEDIC hope to expand their partnership to other West African countries.

Een nieuwe baan (3 december 2010)

Met vernieuwde energie kwam ik 2,5 week geleden terug uit Nederland. Vol ideeen en energie. De kans dat die ideeen uit de verf gaan komen is een stuk groter geworden. Van de week heb ik ‘ja’ gezegd tegen het aanbod om HR manager te worden op het schip. De vorige HR manager is na 8 jaar voor het hoofdkantoor in Amerika gaan werken. De huidige interim manager heeft mij voorgedragen als kandidaat voor deze job.

Wat dat inhoudt? Ik heb de ‘job description’ hieronder gezet, dat geeft een indruk…..

Summary description  

To provide strategic leadership and support in the Human Resources Department of Mercy Ships as it pertains to m/v Africa Mercy (AFM)

Qualifications

To perform this job successfully, an individual must be able to per form each essential duty satisfactorily:

Build capacity within the Human Resources office on AFM, by advising on the development and implementation of essential systems (i.e.) proper structure, input on processes, policies, procedures in collaboration with AFM Special Projects Manager (IOC)

Participate in management meetings - as designated by Managing Director & VP Human Resources

Manage Human Resources staff in the areas of Staff Development, Crew Care & Orientation to the AFM

Assist in the planning of future staffing needs by determining, in conjunction with Department Heads, need for recruitment of new crew for AFM.

Assist in the preparation of HR plans and budgets as they pertain to AFM, providing regular feedback to the VP of International Human Resources

Ensure that employee/volunteer service history records for all AFM crew are maintained

Work with Department Heads to ensure performance appraisals are carried out in a timely and appropriate manner and to ensure entry & exit interviews are carried out

Facilitate adequate orientation training for all in-coming crew

Manage on board housing assignments

Oversee the location review process for Long Term applications (Department Head level & above)

Manage requests for Leave of Absence, Departmental transfers, Location transfers & Commitment extensions

Maintain an up-to-date organisational chart for AFM

Knowledge of Company SMS as it applies to the responsibilities involved in this position

Manage the maintenance of accurate Training Records in compliance with Company SMS

Conduct annual interviews with all long term crew

Be available to meet with crew as requested to discuss service status, work, accommodation & community related issues as they arise

Other duties as assigned.

The requirements listed below are representative of the knowledge, skill, and/or ability required.

Should have at least three years experience in Human Resources field and be willing to make a two year commitment

Requires experience in supervision of staff

Requires experience in working in a cross-cultural environment

Must have strong Christian commitment, excellent interpersonal skills, and ability to work under pressure

Requires a team player that is self-motivated and detail oriented.

Requires problem-solving orientation, good communication & negotiation skills. Must possess capacity building and training skills

Must enjoy working with people; good problem-solving and conflict resolution skills

Ga eerst Advanced Work doen in Sierra Leone, eind februari begin ik in deze rol.

Er valt ontzettend veel te leren, maar ik heb er rust over en zin in! En ik heb een fantastisch HR-team, dat is het halve werk ;-)

Inspiratie! (27 november 2010)

Merk dat de afgelopen tijd in NL me goed heeft gedaan! Inspiratie, motivatie en tijd komen samen deze weken. Op zondag 14 november kwam ik terug in Appelsbosch, sinds de 15e ben ik weer aan de slag op de HR afdeling. Nu het wat rustiger is met de dagelijkse werkzaamheden, was er de afgelopen twee weken tijd om het volgende uit te werken:

Trainingsprogramma voor dagwerkers.

Het programma voor de eerste 2 maanden in Sierra Leone staat op papier. Vanuit ervaringen in Togo en op basis van een evaluatie heb ik de belangrijkste onderwerpen ingeroosterd, waaronder basic medical teaching, cross cultural communication en uiteraard een sessie over de corporate values van Mercy Ships. Belangrijke onderwerpen, die helpen dat we elkaar beter begrijpen en beter en gezonder kunnen samenwerken. Collega’s kunnen nu met de voorbereiding van hun eigen specifieke training aan de slag.

Papierwerk

Als Mercy Ships hebben we te maken met ‘maritime law’. Voor alle bemanningsleden (al zijn ze maar 2 weken aan boord), moeten alle diploma’s en certificaten up-to-date zijn, gecontroleerd zijn op echtheid, in een spreadsheet staan, hard-copy aanwezig zijn en in een database zitten. Dat klinkt als veel werk en dat is het ook. Maar het kan slimmer als we alle onderdelen van het proces onderdeel maken van de inwerkperiode en niet zien als een los proces. Van de week heb ik mijn gedachten en suggesties op papier gezet en het A4-tje naar het hoofdkantoor van Mercy Ships gestuurd. Ik hoop dat de kwartjes daar ook mogen vallen, dat zou volgend jaar meer tijd geven op de HR-afdeling voor nieuwe leuke projecten!

Visie

Op jaarbasis krijg ik zo’n 1.000 evaluatieformulieren op mijn bureau en daarnaast worden er ongeveer 600 online evaluaties afgenomen. Er gaat veel tijd zitten in het afnemen van de evaluaties en in het verwerken ervan. Reden genoeg om eens kritisch naar het proces en de inhoud te kijken.

In de loop van de jaren is het aantal evaluatieformulieren gegroeid tot 5. Zo heeft het ziekenhuis een eigen formulier, datzelfde geldt voor de technische afdeling. Ook wordt er onderscheid gemaakt tussen korte- en lange termijn personeel. En is er voor iedereen die vertrekt een ‘ exit-survey’

Ieder jaar verandert er wel iets aan de formulieren en er zijn steeds vragen toegevoegd, waardoor de evaluatieformulieren nu allerlei gebieden combineren:

- Werknemers(tevredenheids)onderzoek

- Persoonlijke ontwikkeling/functionering/beoordeling systematiek

- Evaluaties die door collega’s worden ingevuld

Na wat onderzoek en op basis van best practices (dank aan Karin van NykampNyboer) heb ik een memo geschreven met mijn visie op de systematiek.

Het komt er in het kort op neer dat we

- bovenstaande 3 gebieden niet langer combineren maar uit elkaar trekken

- leidinggevenden ook gaan beoordelen (tweerichtingsverkeer)

- leidinggevenden trainen in het afnemen van evaluaties

- kritisch naar de timing van de evaluaties kijken en

- een ‘accountability policy’ maken ten aanzien de feedback die we krijgen

Het memo bespreek ik maandag met de operationeel directeur. Hoop dat we de ruimte krijgen om dit op te pakken.

Van dit soort projecten krijg ik energie!

Chesterville (24 november 2010)

Mercy Ships probeert ons iedere ‘outreach’ voor te bereiden d.m.v. workshops en achterrondinformatie. Maar de meeste informatie doe je toch op in het land zelf! Afgelopen dagen zijn we ondergedompeld in een les geschiedenis van de ‘Rainbow Country’ en specifiek van Durban.

Met 5 Mercy Shippers waren we zondagmiddag uitgenodigd bij een blanke Zuid-Afrikaanse familie die hier in de buurt sinds 3 jaar een klein winkeltje en lunchroom runnen. Tijdens een braai gaven ze ons een inkijkje in hun leven en vertelden hoe ze over hun leven in een klein Zuid Afrikaans dorp.

Dinsdagavond gaf een Zuid-Afrikaanse Mercyshipper haar perspectief op het land. Hoe ze was opgegroeid in periode voor de ‘Apartheid’, welke impact die periode had en hoe Zuid-Afrikanen van hun land houden. Ondanks de bekende problemen hier, waaronder AIDS, racisme, werkloosheid en crimininaliteit. Zo leeft iedereen hier achter tralies, waar je ook woont. En toch, toch houdt ze van het land en van de gastvrije mensen.

Gastvrijheid ondervonden we tijdens de braai en ook gister weer. Gloria, nodigde ons uit om met een kleine groep naar Chesterville te komen, een ‘black’ township waar Gloria is opgegroeid en nog steeds woont. Ze werkt voor de overheid en wilde ons meer inzicht geven in de locale en nationale geschiedenis.

In maar liefst 3 musea leerden we eerst over de gevolgen van apartheid en over het leven van de afgelopen 60 jaar in Durban. Voor wie een korte samenvatting in het Nederlans wil geeft http://nl.wikipedia.org/wiki/Apartheid een indruk.

Het bezoek aan Chesterville was het hoogtepunt van de dag. We hadden een lunch in een buurthuis/social centre/community house, een initiatief van de overheid. Hier kunnen buurtbewoners terecht voor counseling, wordt er iedere dag soep uitgedeeld en worden volwassenen met praktische zaken geholpen. Ook de locale kerk is aanwezig in de township. In een grote container, van binnen gezellig aangekleed, is er na schooltijd voor de kinderen een veilige plek om samen te komen.

Ik ben dankbaar voor de openheid van de locale mensen om me heen, waardoor ik het heden beter kan plaatsen en waardoor ik kan begin te ‘landen’ in Zuid Afrika.

TIA! (17 november 2010)

Marianne, Justin en familie, Hans, Mike, Carla, Joop, Iet, Johan, Hendrik, Marcel, Peter sr., Anneke, Constantijn, Dineke, Peter jr., familie Wolleswinkel, Connie, Emily, Richard, Cees en last but not least: Adriana. Bedankt voor de mooie laatste week in Nederland.

Vrijdag was het tijd om te vertrekken naar Kwazulu Natal. Ik trok de deur dicht in Haarlem om 51 uur later op mijn bestemming te zijn.

Bepakt met 4 tassen kon het inchecken beginnen.‘ Mevrouw, ik zie dat u een enkele reis Durban heeft’ zei de dame achter de balie. Ik besloot verder niet te diep op haar opmerking in te gaan. Dat zou het alleen maar ingewikkelder maken…… Tot 20 december ben ik namelijk in Zuid-Afrika, dan tot en met 8 januari in Macau, Hong Kong en China, vervolgens vlieg ik naar Sierra Leone om met de boot tot Tenerife te varen en dan ben ik volgend jaar rond deze tijd weer op Schiphol, zou het antwoord dan zijn,

‘Heeft u een visum? was de volgende vraag.. Ergens tussen de 26 andere stempels vond ik een toeristenvisum voor Zuid-Afrika dat onlangs in Durban was gestempeld en nog tot 10 december geldig is. Nadat ze een college had gevraagd wat ze met me moest, gaf ze me met enige aarzeling de instapkaarten.

Met Emily een allerlaatste drankje gedaan en toen kon de reis beginnen. Een paar momenten voelde ik de afgelopen week een brok in mijn keel vanwege het naderende afscheid, maar dankzij de gezelligheid van Emily op Schiphol, kon ik met een lach door de douane.

Het NOS journaal waarschuwde ‘s ochtends vroeg al voor vertraging op Schiphol. Het was inderdaad stormachtig. Met een kleine twee uur vertraging stegen we op. De vertraging had weinig met het weer te maken, maar met een technisch mankement waar we ons geen zorgen over hoefden te maken…..

Rond middernacht kwam ik in Dubai aan, waar ik een lay-over van 10 uur had. Op de site van the Lonely Planet was ik er achter gekomen dat je ook ‘s nachts prima de highlights van Dubai kunt zien. Rond 03:00 in de morgen dus op zoek naar een taxi. En niet zomaar een taxi, een ladies cab! Voorzien van een roze dak, roze deuren en dames in roze outfit. In een uur zag ik de highlights van de stad waaronder het palmeiland, Burj Khalifa, de hoogst bewoonbare toren ter wereld, het 7 sterrenhotel Burj al Arab, Hotel Atlantis. En de vele andere staaltjes van imposante architectuur. H en C, bedankt voor jullie bijdrage voor deze nighttour!

Voor ik het wist was het tijd om door te vliegen naar Durban. Nog een keer door alle formaliteiten ;-) Ik liep onder het bordje ‘ nothing to declare’ door, met een vracht aan tassen. ‘ U heeft nogal veel bij u voor vijf weken, was de constatering. Zonder verdere uitleg liep ik met een glimlach maar door.

In Durban op naar een hotel, omdat ik anders in het donker naar ‘huis’ moest. Via een last-minute site had ik mooie deal kunnen maken met een hotel in de buurt van het vliegveld. En de service was TIA! Over alles kreeg ik uitleg: Dit is de deur, dit is het slot van de deur, dit is de afstandsbediening, dit is het bed, dit is de douche, dit zijn de badhandoeken, dit is de shampoo, dit is het toilet… ga zo maar door. Aan het eind vroeg de hotelmedewerker op heel serieuze toon: any questions madam? Ik voelde me weer helemaal thuis: This is Africa ;-)

Vrienden Lisa, Kris en Claire en manager Karen haalde me de volgende ochtend op. Geweldig weerzien. En ook hier op de campus kreeg ik de ene welcome back hug na de andere en veel lieve woorden. En al weer flink aan het werk sinds maandagochtend.

De tijd heeft hier ook niet stilgestaan. Er is veel (voorbereidend) werk verzet. In Durban heeft het tandartsteam o.a. met straatkinderen gewerkt en ook het oogteam heeft vele mensen mogen helpen. Inspirerend om te horen wat er allemaal gebeurd is de afgelopen maanden en mooi om er weer onderdeel van te mogen zijn.

Terug naar Afrika (5 november 2010)

Vorige week ging er bij mij een knop om. Na veel gezelligheid in Nederland, kreeg ik een gezonde onrust om weer aan de slag te gaan. Over een week vlieg ik terug en dat vooruitzicht is goed. Een aantal ervaringen van de afgelopen week motiveerden mij enorm.

Zo was ik van de week met een aantal collega's/vrienden op het hoofdkantoor van Mercy Ships in Rotterdam. Wat een enthousiasme daar, erg motiverend om vlak voor vertrek met het team in Nederland samen te zijn.

Hoe triest ook, de berichten over overstromingen in West-Afrika motiveren me erg om weer de handen uit de mouwen te steken.

En dan ben ik op het moment ook bezig in het boek van Ginny Mooy, 'De wil om te doden' over ex-kindsoldaten in Sierra Leone. Liberiaanse collega's op de Africa Mercy hadden wel eens wat gedeeld over hun jeugd. En ook had ik al eens een boek over een kindsoldate in Oeganda gelezen. De film Wit Licht gezien. Dit boek gaat over het leven in Freetown, waar ik heel 2011 zal zijn. In het begin van het boek, kon ik maar 5 pagina's tegelijk lezen. Zo heftig. Maar ook heel goed om ons bewust van te zijn, als we in januari ruim 200 dagwerkers gaan werven in Freetown.

Op de eerste pagina deelt Ibrahim Barry Junior zijn ervaringen over zijn tijd in het leger als kind(soldaat):

'Toen ik generaal van de Zebra Unit was, had ik iedere dag vers mensenbloed nodig. Mijn mannen wisten dat. Als we een gevangene hadden, dan vermoordde ik hem met mijn eigen handen. Meestal hakte ik hun hoofden eraf met een machete. Als we geen gevangenen hadden, stuurde ik mijn jongens erop uit om een gevangene te maken, of een burger gevangen te nemen. In die tijd had ik een vrouw. Ze heette Sia Musi, Haar bijnaam was Queen Cut Hands, omdat ze gespecialiseerd was in het afhakken van handen en armen van onze gevangenen. Ze was onze koningin. Queen Cut Hands kwam vorig jaar om het leven... Diezelfde nacht vermoordde ik drie van mijn jongens om ze te straffen voor haard dood. Zij hadden moeten sterven, in plaats van via Sia Musi... Normaal gesproken, als een van de jongens de regels overtrad, dan legde ik brandende bladeren op hun ogen. Dat maakte ze blind.... Als een van mijn jongens probeerde te ontsnappen en weer gevangengenomen werd, dan vermoordden mijn strijders hem liever zelf, omdat ze wisten dat het nog veel slechter met hem zou aflopen als ze hem bij mij zouden brengen.'

Op de website van de schrijfster van het boek, valt veel achtergrondinformatie te lezen over kindsoldaten en over de invloed van de ervaringen die de kindsoldaten ondergingen.

Een filmpje van 3 minuten geeft een impressie over kindsoldaten in een jarenlange oorlog in Sierra Leone (let op: schokkende beelden) http://www.youtube.com/watch?v=42c-o_amdWY&feature=player_embedded# Zie ook http://mindtochange.nl voor meer informatie over kindsoldaten in Sierra Leone.

Wat voel ik me bevoorrecht met het leven dat ik leef. Met de kansen die ik krijg. Met het werk dat ik mag doen. En met het verlof op dit moment. Frank, Shirley, Sem, Isa, Marjo, Constantijn, Dineke, Peter, Marianne, Ida, Adriana, Bas, Judith, Marcel, Denise, Boudewijn, Carla, Hans, Joop, Iet, Mike, Christiaan, Maarten, Roger, Esther, Johan, het team van Mercy Ships in Rotterdam: bedankt voor de mooie momenten de afgelopen weken!

Leven! (27 oktober 2010)

Vanochtend zag ik dit filmpje, het raakte me opnieuw weer http://www.youtube.com/user/mercyshipsvideos#p/u/0/oFm4D0xUOJE

Dr. Gary vertelt hoe een goedaardig tumor (benign tumor) in Afrika slecht nieuws kan zijn. En we horen het verhaal van Kosi. Hoe Kosi's vader zich afvraagt hoe hij 7000 dollar bij elkaar krijgt om een operatie te betalen in een locale kliniek. Hoe hij wacht op de dood van zijn zoon. Of op een wonder.

De Africa Mercy in je huiskamer (26 oktober 2010)

Meer weten en vooral zien over Mercy Ships? Vanaf 1 november zendt de KRO tijdens KRO Kindertijd een programma uit over het schip.

De programma's duren 10 minuten en worden uitgezonden van maandag t/m vrijdag om 07:45 op Nederland 3 en van maandag tot en met vrijdag om 17:00 op Nederland 1. Een aanrader voor iedereen die meer wil weten over het leven aan boord! Meer informatie? Kijk op http://www.mercyships.nl/meedoen/fride.php

Ondertussen in West-Africa (25 oktober 2010)

In de ochtendkranten was een klein artikel te lezen over de huidige situatie in Benin en Togo (en andere west-afrikaanse landen, waar een vreselijke natuurramp gaande is .

Zie http://allafrica.com/stories/201010150167.html voor een engelstalig artikel en http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/10/18/verwoestende-overstromingen-benin voor het meest uitgebreide artikel dat ik in het Nederlands kan vinden.

En we gaan nog niet naar huis (20 oktober 2010)

Aanstaande vrijdag zou ik weer vertrekken naar Durban. Maar juist de afgelopen gingen een aantal vrienden door een moeilijke tijd en ik kreeg sterk de indruk dat ik hier harder nodig was dan in Durban. De 3 extra weken geven de tijd om dingen goed af te ronden en straks weer volop aan de slag te gaan.

Een nieuw jaar tegemoet, eerst in Zuid-Afrika.

Dan in Sierra Leone. Een land in West-Afrika, dat schreeuwt om hulp. Hoe erg de situatie is wordt wel duidelijk als je het volgende leest.

De Index van de menselijke ontwikkeling (ontwikkelingsindex) of Human Development Index (HDI) van de Verenigde Naties meet voornamelijk armoede, analfabetisme, onderwijs en levensverwachting in een bepaald land of gebied.

De index werd in 1990 ontwikkeld door de Pakistaanse econoom Mahbub ul Haq en wordt sinds 1993 door de UNDP gebruikt in haar jaarlijkse rapport. De index meet de gemiddelde prestaties van een land, opgedeeld in drie categorieën:

In totaal worden 177 landen meegenomen in de index. Noorwegen werd het afgelopen jaar als meest ontwikkelde land geclassificeerd, Nederland staat sinds enkele jaren op de zesde plaats. Sierra Leone staat op de laatste plaats: 177. Meer dan 70% van de bevolking leeft onder de armoedegrens. Leeftijdsgenoten van mij uit Sierra Leone brachten meer dan 10 jaar in oorlog door tijdens hun schooltijd. Er is een zuigelingensterfte van 145 (per 1000 geboren kinderen overlijden er 145), daarmee staat Sierra Leone op de derde plek ter wereld. 65% van de mannen is analfabeet, dat geldt voor 75% van de vrouwen.

Een groter contrast met Nederland is nauwelijks denkbaar.

En dat contrast maakt ook dat ik zo dankbaar ben voor alle mogelijkheden hier en motiveert om volgend jaar keihard aan de slag te gaan.

Bedankt aan alle mensen die er de afgelopen weken voor zorgden dat ik me zo thuis voel: Bas, de gemeente van Nehemia , Stadhartkerk en Pelgrimkerk, Ida, Corine, Mike, Kerstin, Charlotte, Annabel, Marcel, familie Maurits, familie Visser, collega’s van NykampNyboer, Nienke, Joop, Babs, Sonja, Martine, Tom, Elske, Constantijn, Adriana, Miranda, Chris, Eelko, Patricia, Hendrik, Catrineke, Emily, Connie, Richard, Eline, Marianne en Matthijs.

Delen (6 oktober 2010)

Het mooie als je een tijdje weg bent geweest is het weerzien. Hoogtepunten vieren, de alledaagse dingen delen, elkaar tot steun zijn in moeilijke momenten. De afgelopen anderhalve week heb ik dat ook zo ervaren. Van ontbijtdate (bedankt Gerard en Ineke) tot –soms- diep in de nacht.

Beschuit met muisjes vanwege nieuw leven van Joost, Elske en Peter. Peter en Elske kunnen het in de box trouwens al goed vinden samen, zo lief! Trouwringen uitzoeken met vrienden (nee, niet voor mij ;-) De doopdienst van neefje Peter, waarbij zijn ouders hem toezingen en een stukje voorlazen uit een brief die ze speciaal voor Peter hadden geschreven. En alle mooie gesprekken en ontspannen samenzijn.

Inmiddels verplaatsen de ontmoetingen zich van Zeist naar Haarlem, waar ik nog tot 15 oktober ben.

Thomas, Abel, Dorien, Aart, Roger, Marianne, Justin, Henrike, Mike, Joop, Iet, Joost, Susanne, Sjoukje, Wytze, Lidwien, Hendrik, Jeanine, Klaas, An, Jolande, Gerard, Ineke, Sicco, Willemijn, Connie, Richard, Emily, Chris, Martine, Constantijn, Dineke, Peter, Peter en Anneke, de gemeente van de Pelgrimkerk en de Oosterkerk; bedankt!

Week 1 in Nederland (23 september)

In de eerste week heb ik de 4 generaties van onze familie gezien. Neefje Peter van 6 weken (inmiddels 'al' 7), mijn broer en schoonzus, mijn ouders en oma van 89.

Van het weekend een reunie gehad met Bob, Maartje, Marianne en Justin, vier Mercy-Shippers. Zo goed om herinneringen op te halen, ervaringen te delen en elkaar in het geval van Bob, Maartje en Justin, voor het eerst in Nederland te zien. We kennen elkaar alleen van het schip, maar ook hier is het gezellig!

Zondag een hele dag met Emily in Zwolle bijgepraat, wat valt er veel te delen na een jaar!

Afgelopen maandag was ik even terug bij NykampNyboer. Toen ik nog in Nederland werkte was maandag 'Oldenzaal -dag'. Alsof ik niet was weggeweest, zo vertrouwd. Maarten had een etentje geregeld met een aantal oud-collega's , waar ik genoten heb van gesprek en gezelschap.

Sinds dinsdagmiddag ben ik terug in Zeist, waar ik tot en met 3 oktober blijf. De afgelopen 3 dagen was het mooi weer en heb ik in de tuin genoten van Peter. En van gezelligheid met Dorien, familie den Arend, Mike, Ietje, Carla, Simone, Hendrik, Rob, Marlies, Dineke, en Constantijn. Iedereen helpt me een goede tijd te bezorgen. en op te laden voor het komende jaar.

Toen ik in Afrika was, was ik daar.

En nu ben ik helemaal hier.

En dat is goed.

Beschuit met muisjes (17 september 2010)

Het is een bijzondere week. Dinsdag trouwden Sharon en Alex, twee vrienden van onze Gateway groep. Erg leuk feestje op een zonnige, en voor mij voorlopig laatste, dag in Zuid-Afrika.

Woensdag vertrok ik met Ian, Alex’ vader, naar het vliegveld. Hij ging na de bruiloft naar huis en we reisden het grootste gedeelte van de trip samen. Het klikte goed en de tijd vloog daardoor gelukkig voorbij. Na een laatste koffie bij Starbucks in Dubai en afscheid van Ian was ik klaar voor de laatste etappe: op naar Schiphol!

Na 364 dagen Mercy Ships en een reis van 27 uur zette ik donderdag weer voet aan de grond in Nederland. Chris, Constantijn, Dineke en Peter stonden me op te wachten. Zo bijzonder om mijn kleine neefje voor het eerst te zien! En samen beschuit met muisjes te eten. Hij is zeven weken en hij heeft vele gezichten. Tante Marianne heeft de eerste lachjes al te pakken, zo lief ;-) Ik kan nog veel van hem genieten, in totaal ben ik zo’n 3 weken bij Constantijn, Dineke en Peter.

Tijdens de vlucht was ik nog telkens op zoek naar Mercy Ships vrienden met wie ik indrukken wilde delen en die ik een jaar lang 24/7 om me heen heb gehad...... Maar ben nu ook met mijn hoofd in Nederland geland.

Na een goede nacht onder mijn eigen dekbed, dat in Zeist was beland, vrijdagochtend een rondje hardlopen door de weilanden van Zeist en Bunnik. Ontbeten met vers bruin brood en verse melk. Mijn ogen uitgekeken in de Albert Heijn en met familie en een vriendin een high tea gehad als welcome back party in het nieuwe huis van Constantijn en Dineke. Een heel gezellige eerste dag in Nederland.

Appelbosch (7 september 2010)

Hoewel de e-mail nog niet in de lucht is, kan ik via mijn blog laten weten dat we op ons nieuwe plek zijn beland. Het schip krijgt nieuwe generatoren en we doen ons werk nu vanuit de campus ‘Appelbosch’, met uitzondering van het oogteam, dat in het zuiden aan het werk is.

Appelbosch ligt een kleine 2 uur van Durban, in Kwazulu-Natal. Afgelopen weekend hebben we de omgeving verkend. Het landschap heeft wel iets weg van Engeland, vanwege de glooiende heuvels. De meeste mensen in een straal van een uur rondom ons wonen in roundelettes, kleine ronde hutten. De meeste mensen spreken Zulu en Engels, maar de beheerders van de campus spreken Zuid-Afrikaans en dat heeft wel wat vertrouwds. De locale keuken is geweldig; veel currygerechten. Het leven is zo anders hier, vergeleken met de 9 maanden in de havens van Benin, Santa Cruz en Togo. De frisse lucht en de kleuren zijn geweldig.

Verder waardeer ik de ruimte, hoewel ik me mijn kantoor nog steeds beweeg alsof ik op 5 vierkante meter aan het werk ben ;-) Ik merk hier op het vaste land ook hoe in de afgelopen maanden het schipleven zo gewoon geworden is. Als ik naar mijn kamer ga, heb ik het over mijn hut. En in plaats van tweede etage, praat ik over deck 2. Ik zeg portside als ik links bedoel, en starboardside als ik het over rechts heb. Ik heb heel wat af te leren ;-)

In Durban! (1 september)

Met enige vertraging zijn we er! Vanavond de eerste stap op het vaste land gezet. We kunnen nog niet verder dan de dock, de douane heeft al onze paspoorten. Maar morgen krijgen we die terug en kunnen we van het schip af. En vanaf morgen gaat het internet er ook echt uit.

Wel bijzonder, na ruim 2,5 week geen zeven meter hoge golven meer, geen blauwe oceaan, geen schommeling meer van de boot. Maar een ‘big city’ om ons heen. Halverwege de middag zag ik vanaf dek 7 een dolfijn, vlakbij het schip, die ons welkom heette in de haven van Durban.

Dat had wel wat vertrouwds, na 18 dagen op zee.

‘Uit de lucht’ (30 augustus 2010)

We zijn er….. bijna…… Dat betekent een hoop verandering in de komende week.

Een van de veranderingen is dat we een dag of 10 ‘uit de lucht’ zijn qua server. En uit ervaring weet ik dat een dag of 10 ook zomaar een dag of 15 kan zijn. Dingen kunnen wel eens anders lopen dan gepland of gedacht. Wat weer betekent dat ik voor mijn vertrek naar Nederland misschien niet meer in staat ben om te bloggen, te mailen of te bellen.

Met dank aan mijn oma, kom ik voor 5 weken naar Nederland. Na jaar Mercy Ships, kijk ik erg uit om familie en vrienden te zien. En mijn neefje (en 6 andere babies ;-) te bewonderen.

Donderdag 16 september land ik op Schiphol (vlucht EK 0145, Emirates Airlines vanuit Dubai), ben tot en met 3 oktober in Zeist, tussen 4 en 13 oktober in Haarlem en daarna een weekje ‘ergens in Nederland’.

Tot gauw!!!

Yam…. (29 augustus 2010)

Mercy Ships doet er alles aan om de bemanning gezond te houden, ook op zee. Een van de adviezen die we krijgen ter voorkoming van zeeziekte is: de maag vol houden.

Er is volop gelegenheid om de maag vol te houden, maar nu er wat meer vrije tijd is (lees: geen gelegenheid om aan wal te gaan), ben ik wat vaker in de keuken te vinden. Naast de professionele keuken waar het eten voor 450 man wordt klaargemaakt, is er aan boord ook een ‘crew galley’, de keuken voor de bemanning. Over het algemeen is de Aziatische en Afrikaanse bemanning daar locale gerechten aan het bereiden en bakken de Europeanen en Amerikanen pizza en koekjes ;-)

Een van de engineers, Abraham, komt uit Ghana en is een fantastische kok. Toen ik vorig jaar nog in mijn oude cabin woonde, waren we buren en aten we regelmatig met een groep zijn gerechten. Tijdens de vaart kwam ik hem weer wat vaker tegen en vorige week vrijdag hebben we samen weer in de pannen geroerd. Met verse ingredienten gingen we aan de slag om een Ghanese goulash te maken. Yam, een soort wortelknol, kip, tomaat, ui, palmolie. En kruiden van de markt in Togo. Als ik het zo lees, klinkt het niet eens zo lekker, maar als je het proeft ……. Heerlijke pure smaak!

Dit weekend was het weer zover. Om half drie begonnen we met de ‘mis en place’ en om tien voor vier zei Abraham: ‘Om vier uur moet ik weer in de engine room aan de slag, ik dacht dat we aan anderhalf uur genoeg tijd hadden om te koken en te eten. Maar ik moet er echt vandoor. Kun jij de rest zelf doen, dan eten we tijdens mijn pauze’, zei hij. En zo stond ik als Nederlander tussen de Ghanese moeders Yam klaar te maken. En vroegen de koekjesbakkende meiden zich ondertussen verbaasd af waar ik mee bezig was….

‘Ingesneeuwd’ (27 augustus 2010)

Nee, we zijn niet tegen een ijsberg opgevaren…..

Het is echt prachtig en de zee is weer kalm. Het blijft bijzonder, het leven op zee. Gisteravond zag ik na zonsondergang een stuk of 15 dolfijnen die een tijd met ons mee zwommen. En ik geniet van alle gesprekken en verhalen aan boord en de tijd samen.

Een van de officieren vertelde gister een verhaal over dolfijnen. In een dolfinarium in Florida wisten 3 dolfijnen te ontsnappen. Hetzelfde dolfinarium kreeg in de week erop een telefoontje, of ze dolfijnen misten. Het antwoord was ‘ja’, maar het dolfinarium vroeg zich af hoe ze wisten dat het hun dolfijnen waren. Het antwoord was: de dolfijnen zijn hier nu een paar dagen en iedere dag geven ze rond 10h, 14h en 16h een show. De officier zei dat het geen grap was…Hoe dan ook…. een mooi verhaal op zee ;-)

Maar goed, hoe mooi het ook is en hoe ik ook geniet van dit ‘seizoen’: ik ben er achter gekomen dat ik uiteindelijk een ‘landmens’ ben. Twee weken varen is mooi, maar ik kijk weer uit naar kleur, afwisseling, vaste grond. Tijdens de lunch hadden Lisa en ik het erover dat het soms voelt alsof we zijn ingesneeuwd, na bijna 2 weken op het schip

Vannacht zijn we om 03.00u om de Kaap gevaren en er is land in zicht !! Mijn uitzicht is net een bladzijde uit een sprookjesboek: zacht zonlicht over een rustige zee tegen de ‘mistige’ achtergrond van de bergen van Zuid-Afrika. En met dit uitzicht houd ik het zeker nog een kleine week prima vol ;-)

Op weg naar Durban (19 augustus)

In mijn vorige blogs schreef ik al: de afgelopen weken stonden in het teken van afscheid nemen. Zo hadden we in 2 weken 3 ‘Thank You Events’: afscheid van de dagwerkers in het ziekenhuis, een formele bijeenkomst voor de diplomatieke wereld en het slotfeest voor de 200 dagwerkers, waarover ik zelf de leiding in had. Drie keer de Afrikaanse jurk aan, drie keer een laatste kans om onze dankbaarheid te laten zien. Voor de aanwezigheid en het werk van de dagwerkers, voor de medewerking van de regering, voor de bijzondere tijd in Togo. Het was goed om op die manier af te ronden.

De laatste dag in Lome was afgelopen zaterdag. Met dagwerker Geraldo heb ik het Compassion project bezocht. De organisatie Compassion komt de laatste jaren steeds op mijn pad. In november schreef ik al meer over Compassion op mijn blog, toen ik Laudy opzocht in de Dominicaanse Republiek en met eigen ogen zag wat een verschil het maakt om een kansarm kind te ondersteunen.

Zaterdag had het Compassion project dat ik bezocht een sport- en spelochtend. We deden mee met de activiteiten en moedigden de locale voetballertjes aan. Ze speelden onder een enorm grote boom, op blote voeten, maar in kleurrijke shirts. Gesponsord door Unicef. Er was een rood, een blauw en een geel team. Uiteraard kreeg het gele team mijn support ;-)

Samen met de aanwezige moeders moedigden we aan vanaf de zijnlijn. En na een spannende finale won het gele team. De organisatie vroeg of ik als ‘afgevaardigde van Compassion uit Pays-Bas’ de beker wilde overhandigen. De jongens straalden toen ze de beker vasthielden. Het is moeilijk te beschrijven hoe bijzonder het was om (als enige blanke) onderdeel uit te maken van dit Afrikaanse tafereel. Na een laatste Afrikaanse lunch was het tijd om afscheid te nemen van de kids. Ik had de dag niet beter kunnen besteden.

Het is ook goed om op zee te zijn. Na afscheid nemen was het tijd om te gaan. We hebben een rustige sail tot nu toe. Met alweer een paar hoogtepunten: walvissen, dolfijnen, vliegende vissen. Op deck 8 hebben we maandag de edited version van de Titanic op een groot scherm gezien. Ook een een bijzondere ervaring, samen in de buitenlucht. We zijn de evenaar inmiddels gepasseerd en liggen goed op schema.

Op weg naar Durban.

African time(s) (12 augustus 2010)

Drie maanden geleden hield mijn horloge ermee op. En aangezien niemand zich hier aan de tijd houdt, was dat geen probleem. En was er geen aanleiding om de batterij te vervangen.

Met het oog op mijn bezoek aan Nederland volgende maand (ik ben inmiddels tante geworden van neefje Peter ;-), werd het toch tijd voor een nieuwe batterij.

Samen met Geraldo, een collega uit Benin, ging ik zaterdag rond lunchtijd naar de Big Market. De ‘outdoor’ Winkel van Sinkel.

De eerste persoon die we tegenkwamen kon ons direct helpen. Hij had net zijn lunch op en met het zijn mes (nog voorzien van restanten van de lunch), maakte hij aanstalten om het horloge open te krijgen. Geraldo mompelde iets in Ewe, de locale taal, waarop het mes richting zijn lege bord ging.

Plan B: hij had wel een ‘brother’ die meer verstand van horloges had. Als wij even zouden wachten, was hij over 5 minuten terug. Met mijn horloge….Ik stopte daarop mijn horloge weer in mijn tas en liep met hem en Geraldo naar zijn ‘brother’.

Inderdaad, zijn brother had alle ‘tools’ om het horloge open te krijgen. Alleen had zijn ‘brother’ geen batterijen. Ik kreeg mijn horloge weer terug (inmiddels in 2 delen) en ‘brother 2’ ging op zoek naar ‘brother 3’.

In de tussentijd kwam de hele markt op ons af, om mij herenshirts te verkopen, riemen, roze plastic horloges (nee, dankje, ik hoef alleen maar een batterij;-), mango’s. Allemaal voor ‘cheap prices’. We waren inmiddels bijna een uur op de markt, toen brother 2 en 3 met de juiste batterij tevoorschijn kwamen.

Toen kwam het spel van de onderhandelingen. Het eerste bedrag was volgens Geraldo een Yovo-prijs (bedrag dat aan blanken wordt gevraagd). Onderdeel van het spel is om weg te lopen, de verkoper achter je aan te laten lopen en dan op een normale prijs uit te komen. Dus na alle moeite liepen we met een horologe in 2 delen weg bij brother 1, 2 en 3.

Om de hoek werden we door brother 1 aangehouden. De prijs werd meer dan gehalveerd en Geraldo gaf een knikje: dit is de juiste prijs. Mission completed

En zo had ik na drie maanden weer een werkend horloge ;-)

Tuesday Supper Club (31 juli)

Al 2 weken loop ik met een onbestemd gevoel rond. Dankbaar voor alle mooie ervaringen en alle mooie mensen die ik heb leren kennen. Dankbaar voor nieuwe vrienden en vriendschappen, voor de dagwerkers met wie we intensief hebben samengewerkt. Voor patienten. Voor fantastisch werk. Voor voldoening.

Maar…. na een half jaar in Togo gewerkt te hebben, zijn vrijdag de laatste operaties uitgevoerd en is de tandartskliniek sinds vandaag gesloten. Volgende week worden de laatste patienten ontslagen uit het ziekenhuis en maken we ons klaar voor de sail naar Zuid-Afrika. Met het afscheid in Togo vertrekken ook collega’s en vrienden, dagwerkers nemen afscheid, patienten gaan naar huis. En ik merk dat het afscheid soms niet meevalt, na zoveel samen beleefd te hebben.

Ook aan sommige tradities komt (tijdelijk) een eind. Zo is de Tuesday Supper Club het afgelopen half jaar een begrip geworden. In mijn blog van 26 februari viel te lezen hoe belangrijk de geboortedag is voor veel Togolezen. Ik ben zelf op een dinsdag geboren en vriendin Alainie ook. Sinds eind februari hebben we de traditie om iedere dinsdag samen op deck 7 te eten en TIA-verhalen uit te wisselen. We hebben vele uren op dinsdag samen gelachen en ook moeilijke momenten kunnen delen. Sinds een maand of twee schoof collega en Tuesday Brother Geraldo ook regelmatig aan. Voor een Afrikaanse maaltijd, want dat staat iedere dinsdag op het menu aan boord van de Africa Mercy.

Voor Alainie (en Gatewayvriendin Ginger) zat het werk er op en ze zijn afgelopen donderdag vertrokken naar Niger om daar te helpen met VVF behandelingen. En zo hadden we afgelopen dinsdag onze laatste maaltijd samen. De Tuesday Supper Club wordt hopelijk volgend jaar weer voortgezet. Alainie komt begin februari terug naar Sierra Leone en ook Geraldo uit Benin hopen we dan weer als collega aan boord van het schip te hebben.

Nadat Justin en Marianne vorige maand vertrokken en ik deze week afscheid heb genomen van Alainie, Ginger en Mike (na een gezellige week en een follow-up van zijn conferentie in april) mis ik in korte tijd een aantal goede vrienden. Wat blijft zijn de mooie herinneringen, dankbaarheid en voldoening!

Win (16 juli 2010)

Van de week hield mijn Tuesday-sister Abla (Alainie) een presentatie. Zij is verantwoordelijk voor de wondverzorging van de patienten en komt om die reden ook met alle patienten in contact.

De verhalen die de patienten haar vertellen, zijn soms onvoorstelbaar. Soms is het een ‘groot’ verhaal, zoals de man met 14 kilo tumor op zijn rug na ernstige mishandeling. Of de VVF-dames, waarover ik eerder schreef. Door het ‘grote’ leed ga je andere aandoeningen soms wat relativeren.

Zo behandelde Alainie de wond van Win, een patient met 2 vergroeide vingers. De operatie afgelopen week, had ervoor gezorgd dat de pink en ringvinger weer los van elkaar zaten en alles weer in de juiste positie stond. ‘Ach’ dacht Alainie na de verzorging van de ‘grote wonden’, dit was nou niet echt een kwestie van leven of dood en zonder deze operatie had ‘ie ook een toekomst gehad.

Op dat moment vroeg Win: “Mag mijn vriendin binnenkomen?”. “Uiteraard!” zei Alainie en stuurde iemand richting de wachtkamer om haar te halen. Tijdens de behandeling vertelde hij wat meer over de relatie met zijn vriendin. Hoe ze elkaar hadden leren kennen, hoe lang ze elkaar al kenden en hoe ze naar elkaar toegegroeid waren. Win vertelde over hun toekomst, hun trouwplannen. “Wanneer ga je haar ten huwelijk vragen?” vroeg Alainie. Het antwoord was: “Zodra de verlovingsring om deze vinger past”.

Zijn vriendin kwam even later binnen en toen Alainie die twee samen zag wist ze: ook deze behandeling was de moeite meer dan waard!

Nog vier weken in Togo, dan gaan we door naar Zuid-Afrika. De laatste weken is er op alle fronten veel te doen. Het is hard werken, maar gelukkig is de motivatie er nog steeds. En de komende dagen is het tijd voor ontspanning!

Dit weekend gaan we de nieuwe Gateway-groep (trainingsprogramma van Mercy Ships) in Benin opzoeken. Het is een team met nieuwe bemanning die voor langere tijd zal blijven. Geweldig om Stephan en Alicia, de leiding van het team van mijn eigen Gateway, weer te zien. En ook Roger en Barbara, met wie ik in Tenerife veel tijd heb doorgebracht. Fijn idée om weer de vertrouwde mensen om me heen te hebben. En in hun geval, te houden. Ze blijven 2 jaar.

Afgelopen week was het mooi om weer te merken hoeveel bijzondere vriendschappen er zijn ontstaan sinds Gateway en de periode op het schip. Maandag was ik jarig en had geen idée hoe ik de dag zou gaan ervaren zonder familie en vertrouwde vrienden uit Nederland om me heen (bedankt voor alle berichtjes vanuit Nederland, dat deed me goed)

De 12e juli is allesbehalve onopgemerkt voorbij gegaan. Mijn kamerdeur en de hal was versierd met oranje ballonnen (fijn gevoel voor timing...), kaarten met waardevolle woorden, collega's en vrienden hadden op een originele manier mijn kantoor versierd, 's middags met Fabio gebeld en met collega's taart gegeten. En 's avonds met 3 landrovers vol dierbare vrienden gegeten in de stad op uitnodiging van de Dick en Elaine, de Gateway-vrienden. Het was een geslaagde dag!

Dat betekent niet dat ik familie, vrienden en bekenden uit Nederland niet mis. Die momenten zijn er zeker ook. Op het moment dat er in Nederland lief of leed te delen is, of soms zit het juist in de kleine dingen. Gelukkig herkent iedereen dat hier ook en begrijpen we elkaar daar in.

Loyaliteitsconflict…. (3 juli 2010)

Noot aan degenen die niet van voetbal houden: begin bij alinea 5.....

Toen ik in november mijn tas inpakte voor 2 jaar Mercy Ships, had ik geen moment gedacht aan de mogelijkheid dat Nederland de halve finale WK zou halen. En ook geen oranje shirt in mijn tas gedaan. Dat ‘probleem’ werd vorige week opgelost. Fabio verraste met een envelop met inhoud, waar onder andere 2 shirts in zaten. Een gele en een oranje, 1 om Brazilie en 1 om Nederland mee aan te moedigen. En voor degenen die de afgelopen blogs hebben gemist: Fabio is geboren en getogen in Brazilie.

De timing van de shirts was perfect: ik kreeg de shirts op de dag dat Nederland tegen Kameroen speelde en Brazilie tegen Portugal. ‘s Middags met mijn gele shirt aan gewerkt en ‘s avonds zat ik klaar om na het eten de wedstijd Nederland-Kameroen te zien. Helaas was alleen Japan-Denemarken op dat moment te volgen, er was maar 1 kanaal beschikbaar… Maar goed, ik had mijn oranje shirt toch even aan gehad….

Maandagavond toen de achtste finales gespeeld waren, werd duidelijk dat Nederland het tegen Brazilie op moest nemen. Dus gister de grote vraag: oranje of geel? Uiteindelijk in oranje shirt en Havaianas-slippers (uit Brazilie) de wedstrijd gezien. Gelukkig werd deze wedstrijd wel uitgezonden. Naarmate de wedstrijd vorderde schoven er steeds meer mensen aan om te kijken. En uiteindelijk heeft het hele schip gister geweten dat Nederland van Brazilie heeft gewonnen.

Het is overigens het eerste jaar dat ik geboeid naar andere wedstrijden dan die voor ORANJE heb gekeken. Thuis zou een wedstrijd USA-GHANA en GHANA-URUGUAY me niet veel doen, maar door alle verschillende nationaliteiten aan boord, maakt het de wedstrijden zoveel interessanter. Heel Afrika stond achter Ghana, dat tot gister het laatste Afrikaanse land was dat meedeed in de WK. Wat een spanning gisteravond, tijdens de beslissende penalties… En niet alleen onder de Afrikanen, de hele bemanning stond achter Ghana. Helaas mocht het niet zo zijn dat Nederland tegen Ghana speelt in de halve finale. Misschien maar goed ook, dat zou weer een loyaliteitsconflict opleveren…. Gister mailde Fabio me overigens om te feliciteren met het resultaat voor Nederland (the Orange Nightmare for Brasil). Hij zal de rest van het WK Nederland gaan aanmoedigen. En in 2014 kan het Brasil shirt weer uit de kast. Dan speelt Brazilie in eigen land….

Gelukkig staat voetbal hier niet centraal en is de focus nog steeds op onze missie hier: bringing hope and healing. Van de week was ik weer zo aangeraakt, toen ik een ‘dress ceremony’ voor VVF vrouwen aan boord meemaakte.

Eerst wat achtergrond over VVF: Miljoenen vrouwen leven dagelijks met de vernedering die veroorzaakt wordt door een vesico vaginaal fistel (VVF). De Wereld Gezondheids Organisatie schat dat wereldwijd meer dan 2 miljoen vrouwen en meisjes lijden aan fistels als gevolg van zwangerschap en geboorte. Elk jaar komen daar 50.000 tot 100.000 nieuwe gevallen bij. Zonder toegang tot goede begeleiding bij de bevalling kunnen vrouwen in ontwikkelingslanden soms dagenlang pijn lijden bij hun bevalling voordat zij een doodgeboren kind krijgen. Voor hen die dit overleven betekent het vaak dat zij een vesico vaginaal fistel ontwikkelen. Door langdurig bevallen of andere trauma’s ontstaat er een fistel of opening tussen de blaas en de vagina. Vrouwen verliezen daardoor constant urine en soms ook ontlasting, waardoor het voor hen onmogelijk wordt een normaal leven te hebben.

In delen van de wereld waar de waarde van de vrouw afgemeten wordt naar haar mogelijkheid om kinderen te baren en haar nut als vrouw te hebben betekent dit vaak dat zij door man en familie verlaten wordt om alleen verder te lijden. Mercy Ships voert gratis hersteloperaties uit aan boord van de Africa Mercy. Dr. Steve voert de operaties uit en traint locale artsen en verpleegkundigen aan boord.

Na de operaties krijgen genezen patiënten een nieuwe jurk als symbool van hun herstelde leven. Dit is een heel speciaal moment: de dress ceremony. De dames zijn voor het eerst in soms 20 jaar weer droog en voor het eerst in jaren doen ze weer mee aan het dagelijks leven.

Dinsdag deelden 7 vrouwen –in nieuwe jurk- hun verhaal aan de verpleegkundigen en anderen die aangeschoven waren. Ik vond het een eer om er bij te mogen zijn en om de vrouwen te ontmoeten.

De meesten hadden de afgelopen jaren in afzondering doorgebracht en konden geen woord uitbrengen. 1 dame deelde haar bijzondere verhaal en sloot af met de woorden dat ze nooit gedacht had ooit weer onder de mensen te zijn. En hier stond ze, temidden van 30 mensen, genezen. Zo ontroerend, daar kan geen WK tegenop......

How di bodi? (26 juni 2010)

Van de week onze eerste cursus Creool gehad, als onderdeel van de voorbereidingen van het Advanced Team.

Na verkennende gesprekken met de purser, de kapitein en de chief steward, was Alice aan de beurt. Alice komt uit Sierra Leone en werkt sinds vorig jaar op de Africa Mercy. Ze vertelde over de situatie in haar land na de oorlog, over de natuurlijke rijkdommen van het land, over armoede, over de onvoorstelbare mensenmassa en drukte in Freetown….. Door al die informatie beginnen we een plaatje te krijgen van de situatie in Sierra Leone.

Alice gaf ons ook een stoomcursus Creool. We leerden de begroeting 'How di bodi'? Wij zouden zeggen 'Hoe gaat het?', de letterlijke vertaling is: hoe gaat het met je lichaam? En het antwoord is gelukkig : Mi bodi fine! Ben inmiddels weer helemaal gezond, de antibioticakuur heeft zijn werk gedaan.

Kan niet wachten om meer Creool te leren; that’s gonna be a lot of fun ;-)

Loveboat (17 juni 2010)

Dit keer geen TIA verhaal, maar een ander aspect van het schipleven. De titel zegt genoeg. Volgens de onbevestigde statistieken zijn er sinds de oprichting van Mercy Ships 400 huwelijken bevestigd. En we gaan er binnenkort een meemaken! Alex en Sharon gaan in september trouwen. Ze leerden elkaar tijdens ‘onze’ Gateway in Texas kennen en waren sinds die tijd onafscheidelijk. Afgelopen maand heeft hij haar onder de watervallen in Ghana ten huwelijk gevraagd. En ze heeft met een big smile ja gezegd.

Ik heb bewondering voor de stellen die hier op het schip een relatie ontwikkelen. Iedere relatie kent zijn uitdagingen en daarbovenop heb je op het schip de culturele verschillen, verschil in taal en geen enkele privacy met 648 'toeschouwers'.

Maar toch..........

Het was 28 november 2009, dag 3 op het schip. Het was black-out saturday; een dag zonder water en elektriciteit. Een goede gelegenheid om de omgeving te ontdekken. Toen ik ’s avonds laat thuis kwam, was de buurman bezig om versiering op te ruimen. Geel en groene slingers voor zijn verjaardag, in de kleuren van de vlag van zijn land: Brazilie. In mijn beste Portugees feliciteerde ik hem en daarna ging ik gauw slapen. Moe van de indrukken van de eerste dagen op het schip.

De dag dat we uit Benin vertrokken richting Tenerife, kwam ik hem weer tegen. Dit keer wat uitgebreider gesproken over zijn TIA ervaringen in Benin en over de mijn belevenissen in Brazilie. Dat was het begin van een aantal weken intensief contact. Uren lunchen op zaterdag, luisteren naar Jacky Rios, de straatmuzikant van Santa Cruz, weekenden slenteren door de stad, Oud en nieuw samen vieren. En toen kwam het afscheid.

In alle nuchterheid dacht ik: die zijn we nooit meer terug. Ik woon de komende 23 maanden op de Africa Mercy, hij in China. Met een beetje geluk mailen we nog 3 keer en kunnen we terugkijken op mooie herinneringen. En dat was het dan. Met een leeg gevoel reden we terug van het vliegveld naar de Africa Mercy.

Na zijn vertrek was ik een boek aan het lezen dat ik van mijn broer had geleend tijdens mijn afscheidsfeest in november. Met het verzoek om het aan mijn ouders terug te geven. Met nog een week voor de komst van mijn ouders, had ik een goede motivatie om het boek uit te lezen. Ik las verder in het hoofdstuk dat o.a. ging over relaties in je leven en keuzes die je daarin zelf maakt. Ik liet alles eens bezinken en er vielen een aantal kwartjes. In wat er echt toe doet in relaties. En hoe je gevoel wel eens voor andere aspecten kan kiezen. Dit alles lezende, gingen mijn gedachten niet eens zozeer richting Fabio, want ... die woonde aan de andere kant van de wereld.... En zou ik de komende 2 jaar niet kunnen zien..... Het lezen van het boek en een aantal andere gebeurtenissen in de periode van november tot januari zorgden in elk geval wel voor een stukje duidelijkheid.

Intussen had ik meer dan de 3 verwachte emails van Fabio ontvangen. Hij liet duidelijk merken dat hij me miste, wat ie in me waardeerde, etc. Maar het werd me niet helemaal duidelijk wat hij precies wilde.

Het werd Valentijnsdag en de week erop hadden we op zondagavond een kerkdienst op het schip. Lawrence, een voormalig visser, sprak. Hij werkt al jaren als teamleider op het dek en is een goed spreker. Hij bleef in het thema van Valentijnsdag: ‘fishing’. Hij deelde zijn prachtige verhaal over zijn relatie met Gina en ging daarna ook in over de rol van God in relaties. En over Gods bedoeling daarmee. De kern van de dienst had ik wel te pakken, maar de rest ging wat langs me heen. Ik was met mijn gedachten bij Fabio. En bij vorige relaties. Ik had net tegen een vriendin gezegd dat ik dit onderwerp met rust wilde laten. En daar was het dan weer, zelfs tijdens een kerdienst.....

Na afloop was er ruimte voor nagesprek en gebed. Ik deelde met Lawrence wat er op mijn hart lag. En we hadden gebeden voor rust en duidelijkheid. De onrust van de avond verdween en ik ervoer een diepe vrede. Ik had iets losgelaten. Direct daarna ben ik gaan slapen en de volgende dag heb ik heerlijk gewerkt en nergens aan gedacht. De volgende avond opende ik mijn mail.

Fabio had een bericht gestuurd. Een heel verhaal. Dat ie lang en goed over ons nagedacht had. Dat ie rust had in zijn hoofd en hart en dat ie er voor ons wilde gaan. Dat het wel een uitdaging zou worden met zo’n afstand, maar dat niets onmogelijk was.

Inmiddels zijn we een aantal maanden verder. We mailen en kunnen (gratis) bellen. We leren elkaar steeds beter kennen en als ik voor me zelf spreek meer waarderen. Ondanks alle verstandelijke ‘bezwaren’ als afstand, cultuurverschil en het feit dat we elkaar niet veel zullen zien de komende anderhalf jaar, hebben we allebei de overtuiging dat we samen een toekomst hebben. En dat, om even terug te grijpen op de dienst van Valentijnsdag, onze relatie de bedoeling is! Alle deuren gaan open.

Even een paar dingen die jullie vast willen weten: Fabio is 30, engineer, Portugese moeder, Chinese vader, geboren in Brazilie, woont sinds 17 jaar in Macau en heeft plannen om terug te gaan naar Rio de Janeiro, waar hij is opgegroeid. Hij is supersociaal (een echte Latino), oprecht geinteresseerd in alles en iedereen, is gericht op relaties, is een denker en een doener, werkte vorig jaar 4 maanden in Benin voor Mercy Ships. En doet nu naast zijn full-time baan voor een energiebedrijf vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis in Macau. Hij is opgegroeid in een katholieke kerk en is tijdens zijn studententijd actief geworden in een evangelische kerk in Macau. Hij is bereisd, heeft humor en is voor mij een lot uit de loterij ;-)

Wordt vervolgd.....

Zeg eens Aaaah (16 juni 2010)

De afgelopen week was ik zelf even ‘patient’. Geen orthopedische ingreep of een plastische operatie, maar een ‘exotische infectie’. Waar kun je beter ziek zijn in Afrika dan op een ziekenhuisschip, met verpleegkundigen als vriendinnen en een apotheker als huisgenoot. En heel veel andere zorgzame mensen: zo kreeg ik zondagmorgen vijf ontbijtjes op bed ;-)

Marianne heeft me de hele week liefdevol verzorgd en vermaakt. En ook Esther zorgde regelmatig voor Opkikkertjes, Albert Heijn Multivit, Cup a soup. En een lach! De koorts is inmiddels gezakt en ik ga maandag weer aan het werk. Vol dankbaarheid voor het feit dat ik me weer goed voel!

Sterk spul...... (7 juni 2010)

In het weekend probeer ik altijd uit te slapen tot vijf voor negen. Om negen uur sluit het ontbijt en moeten we ook de lunch voor die dag hebben klaargemaakt. Het eerste weekend van juni stonden we eerder dan gebruikelijk op. Op zaterdag hadden Justin en Marianne op het strand namelijk een visser ontmoet, Emmanuel. Hij vertelde hoe hij met zijn bootje de zee in ging, de netten uitgooide en die een dag later met het ‘halve dorp’ weer binnen haalde. Het hele proces van de netten binnen halen duurt ongeveer 4 uur.

We hadden het inderdaad vaker gezien, dat er in alle vroegte een groep van zo’n 20 man aan een touw stond te trekken. De eerste keer dat ik het zag kwam het wat vreemd over, als een soort ‘touwtrekken-zonder-tegenpartij’. Emmanuel nodigde ons uit om mee te helpen. En zo stonden we de volgende morgen om 5.30 Togo-tijd op, op weg naar Emmanuel.

Op het strand waren er al verschillende groepen in de weer met touwen. Emmanuel vonden we niet, maar wel een groep vrienden van hem waar we ons bij aan sloten. Rond de klok van zeven kwam er een fles te voorschijn. Met nog 3,5 uur voor de boeg vonden ze het wel tijd worden voor wat sterkers....

We hebben vriendelijk bedankt en zijn vlak daarna gaan ontbijten. Na het ontbijt rustig teruggegaan naar het strand en de vangst gezien. Die viel wat tegen, zeker gezien alle inspanningen die er door het hele dorp waren geleverd. Maar weer een unieke TIA ervaring rijker......

Voor de troepen uit….. (5 juni 2010)

Hoewel ik steeds meer in het hier en nu leef, blijven er altijd zaken die vantevoren goed geregeld moeten zijn. Zoals het voorbereiden van de volgende ‘outreach’. En de outreach daarna…. Na Togo gaan we naar Zuid-Afrika. En in 2011 gaan we naar Sierra Leone; alle papieren zijn getekend, we zijn welkom.

Van de week vroeg de security-officer mij voor het Advanced Team, het team dat voor de troepen uit gaat om de komst van het schip voor te bereiden. In mijn geval gaat het om het screenen van de 200 dagwerkers en alles daaromheen (tekenen overeenkomsten, toegangspassen voor schip, etc). Ik hoefde er niet lang over na te denken, en heb inmiddels ‘ja’ gezegd. Begin januari ga ik naar Sierra Leone om op HR-gebied de voorbereidingen te doen. Het is een mooie kans om al voor het schip aankomt relaties te leggen met de dagwerkers en alles goed te organiseren.

We hebben in elk geval 1 voordeel volgend jaar: in Sierra Leone wordt Engels gesproken. Dus de communicatie zal in elk geval wat dat betreft wat makkelijker gaan. Maar ongetwijfeld ook daar genoeg TIA moments;-)

Promised land (31 mei 2010)

Ghana wordt door vele West Afrikanen ook wel het beloofde land genoemd. En ook staat Ghana beter bekend onder de naam Goudkust. Alle reden voor een bezoekje aan het buurland van Togo.

Samen met Enoch en Ernest, 2 Ghanese collega’s, en 9 andere Mercy Shippers hebben we er vele T.I.A.-momenten beleefd. Dat begon al bij de grens. Dankzij ons visum voor Ghana en een stapel papierwerk van de purser van Mercy Ships, mochten we het land in. Maar het duurde lang, erg lang…. Na een half uur keek ik om het hoekje om te zien of er vooruitgang in zat. Het enige dat ik zag was een douane-beambte die de krant aan het lezen was…..Maar uiteindelijk mochten we Ghana in en warden we opgewacht door Albert, onze Ghanese chauffeur voor het weekend. We stapten in zijn gifgroene busje en de reis kon beginnen.

Tussen de grens en eindbestemming hadden we maar liefst 25 controles van 'mannetjes' met zaklampen die aan de kant van de weg stonden. Soms namen de mannetjes hun werk bloedserieus en werd Albert van top tot teen gefouilleerd. Anderen waren wel in voor geintje en verleenden doorgang in ruil voor de jongste passagier (uiteraard een dame ;-) Ondertussen vertelde Ernest over zijn land. In tegenstelling tot de meeste andere Afrikaanse landen, is Ghana al heel vroeg met Europeanen in aanraking gekomen. Op hun ontdekkingsreizen naar het verre oosten vestigden eerst de Portugezen, aan het einde van de 15de eeuw er hun handelsposten en versterkingen aan de kust, gevolgd door de Hollanders, die de Portugezen verjoegen, Engelsen, Denen en Zweden.

Deze kust werd niet voor niets de Goudkust genoemd. De kastelen of forten die al heel snel de hele kustlijn markeerden waren er vooral om de concurrende Europeanen tegen elkaar te beschermen en niet zozeer om de bestaande Afrikaanse rijken te onderwerpen. De eerste Europese kooplieden die Ghanese bodem betraden vonden een lokale bevolking die vele gouden ornamenten droegen. Europeanen wilden goud en de handelslieden uit het binnenland hadden al snel grote interesse in de aangevoerde producten uit Portugal en de Nederlandse republiek en er ontstond een levendige handel in goud en specerijen. Het grote Portugese fort Elmina werd aan het einde van de 16de eeuw door de Nederlanders ingenomen die hierdoor een dominante positie aan de Goudkust veroverden, continu bestookt door de Engelse concurrent. We brachten van het weekend een bezoekje aan het fort in Cape Coast, dat vroeger als slavenhuis diende. De geschiedenis is goed bewaard gebleven en we kregen veel tekst en uitleg van de gids.

Ghana is ook rijk aan schitterende natuur. Zaterdag zijn we naar het regenwoud geweest, fantastisch! We hebben een canopy-tour gedaan, een wandeling van boomtop naar boomtop met prachtig uitzicht . Weer heel anders was de hoofdstad Accra. Ernest wees ons op het presidentieel paleis; modern en een ‘statement’ naar buitenlandse investeerders. We brachten een kort bezoek aan de 'mall' die niet onder doet voor Magna Plaza of de Koopgoot. Apple, Nike en alle grote merken hebben hier een plekje. Onwerkelijk om na een half jaar Afrika in een winkelcentrum te zijn. We hebben niets gekocht, alleen gekeken. Wat vooral opviel was de rust. Geen 'mannetjes' die riepen: ‘ cheap price, welcome to my shop, hello my friend, no pressure!’

Wat een contrast met de dorpen, waar mensen in hutjes leven en buiten op vuur koken. Maar ook hier doet de commercie zijn intrede zoals we zagen in de 'Vodafone Villages'. In een groot aantal dorpen heeft de telecomgigant onlangs een batterij schilders langsgestuurd. In ruil voor een logo op een hut, winkel of bar werd het bouwwerk gratis geschilderd. In Vodafone-rood.

Op zaterdagavond zorgde Albert voor een T.I.A. moment. Albert dacht een vrije avond te hebben, maar we wilden alles uit het weekend halen wat er in zat en een tour door de stad maken. Nadat we Albert en de gifgroene bus gevonden hadden zei ‘ie dat er 1 probleempje was: hij had de accu aan een van zijn vrienden uitgeleend. Na een uurtje wachten was de accu weer terug en konden we aan onze avondtour beginnen ;-)

Zondag zijn we naar Maranatha Beach geweest, ingesloten tussen de Volta rivier en de oceaan. Daar kwam ik voor het eerst Nederlanders tegen (die geen Mercy Shippers zijn). Het waren studenten die stage liepen in het locale schooltje en in de locale kliniek. Het was een bijzondere afsluiting van een weekend aan de Goudkust. Goed ook om zo nu en dan weer op te laden voor een nieuwe week.

Ik ben op het moment bezig om een audit voor te bereiden. Op het schip hebben we te maken met ‘maritime law’ en de trainingsdocumenten voor alle 450 bemanningsleden moet voor elkaar zijn. Denk aan de Basic Safety Training die ik vorig jaar zelf heb gedaan. En voor alle officieren en engineers gelden er weer andere regels. Ook voor alle medisch personeel moet ik aan kunnen tonen dat iederen de benodigde training gehad heeft. En geldige en gewaarmerkte documentatie kunnen overhandigen. Een flinke klus, waarbij ik gelukkig hulp heb van Lisa, mijn Gateway-zus.

In het ziekenhuis zijn inmiddels de eerste VVF-patienten ontslagen. Dit zijn vrouwen die incontinent geraakt zijn na hun bevalling en niet meer meedraaien in de maatschappij. Naar schatting zijn er in het continent 2 miljoen vrouwen met deze aandoening. Vorige week maandag kwamen de eerste vrouwen schuchter aan boord. Sommigen hebben 15 jaar een teruggetrokken leven geleid. Vanmiddag was de eerste VVF-ceremonie. 5 vrouwen, gehuld in een nieuwe jurk een nieuwe toekomst tegemoet. Om kippenvel van te krijgen.

Je mag met je handen eten... (26 mei 2010)

De afgelopen week ben ik ondergedompeld in het Togolese leven. Via Mike was ik in contact gekomen met Bruno. Bruno heeft zijn jeugd doorgebracht in Togo en woont inmiddels al jaren in Europa. Hij kent beide culturen goed. Voor zaken was hij in Lome en in zijn vrije tijd heeft ie me meegenomen naar zijn familie.

Het eerste bezoekje was aan zijn tante, waar we foufou aten. Met onze handen. Want dan proef je het eten met meer gevoel. Dat viel nog niet mee, want de saus was erg glibberig en na een half uur voelde ik me een enorme yovo (blanke) De groene saus zat inmiddels overal en ik heb het diner met mes en vork afgemaakt. Erg leuke ervaring!

Van de week warden we gastvrij ontvangen bij zijn ouders (en overige familie). Zijn jongste nichtje heeft de hele avond vol verwondering gekeken naar de yovo in huis. Dat had ze nog nooit gezien! Leuk om een paar woorden in de locale taal te spreken. En de rest in het Frans. Ook bij Bruno’s ouders was het binnen no-time gezellig. Ze houden hier van dansen en zingen en inmiddels ken ik de moves en tekst goed genoeg om in te kunnen zetten ;-)

Een aantal familieleden kunnen binnenkort door Mercy Ships geholpen worden, mooi om op deze manier wat meer contact met de ‘patienten’ te kunnen hebben. Ook de gids van het voormalige slavenhuis, waar ik in april over schreef, heeft een afspraakkaart bemachtigd en mag binnenkort onder het mes.

Als jullie meer willen zien over het leven aan boord van de Africa Mercy, houd http://www.discoverychannel.ca/episodeList.aspx?sid=13057 in de gaten. De documentaire wordt binnenkort uitgezonden!

Observe a surgery….. (15 mei 2010)

Sommige dingen moet je gewoon doen. Ook al zijn ze uit je comfort zone… Zo heb ik van de week een aantal operaties van het begin tot eind bijgewoond. Na een stevig ontbijt meldde ik me bij de OR-supervisor. Ik kende de procedure: OK-kleding aan, netje op, schoenen inpakken en…. door de grote witte deur, waar ik normaal de patienten ‘aflever’.

De ochtend begon met oogoperaties. De patienten krijgen een nieuwe lens, een kwestie van 10 minuten werk. Er worden 2 technieken gebruikt. Het ‘handwerk’ en de lasertechniek. De artsen namen uitgebreid de tijd om uit te leggen wat ze aan het doen waren. 1 van de artsen was een Togolees, die de afgelopen maanden door dr. Glenn getraind is. Zo laten we straks ook getrainde professionals achter.

De tweede helft van de ochtend liep ik mee met dr. Tertius. Hij werkt 2,5 maand per jaar in een kliniek voor plastische chirurgie in Engeland. De rest van het jaar zet hij zich in voor medische projecten, overal ter wereld. Zo werkt hij niet alleen voor Mercy Ships, maar hij zet zich ook in voor projecten in het ‘red light district of Amsterdam’.

Dinsdagochtend opereerde hij Ablam. Heel toepasselijk, een ‘Tuesday-brother’;-) Ablam’s voet was na een brandwond vergroeid. Tertius maakte een snee in de voet, plaatste het bot in de juiste positie, en zette door middel van pinnen het bot weer vast. Vervolgens haalde hij van het bovenbeen een stukje huid, deed het door de ‘spaghetti-machine’ en niette de huid vast op de voet. Over 10 dagen worden de pinnen verwijderd en kan Ablam zijn eerste stapjes zetten. Een uur werk en voor Ablam een verschil van dag en nacht. Hij zal de komende tijd nog wel pijn hebben, maar kan straks weer gewoon lopen en meedoen met voetballen.

T.I.A. op het toilet (10 mei 2010)

Afrika blijft verrassen. Soms denk je dat je na een half jaar de cultuur een klein beetje doorkrijgt. En dan wordt ineens in heel basale zaken duidelijk hoe verschillend de gewoonten en gebruiken zijn.

Neem bijvoorbeeld het toilet. In het ziekenhuis is een toilet met een bordje ‘staff toilet’. Aangezien niet iedereen bordjes leest (of beter gezegd: kan lezen), wil er nog wel eens een patient gebruik maken van het toilet. Het toilet is dan ook voorzien van pictogrammen. Met speciale instructies voor mannen en voor vrouwen. Het verzoek aan de mannen is om niet op de toiletbril te gaan staan. En het verzoek aan vrouwen is om het toilet niet te gebruiken om de was in te doen. De pictogrammen laten niets aan de fantasie over, op beeldende manier worden de do’s en dont’s van het toilet overduidelijk.

Ook de functie van een krant of magazine op een gemiddeld Afrikaans toilet is anders. Dit weekend waren we (terug!) in het binnenland van Benin. En er lag een stapel lectuur, te gebruiken als....... toiletpapier.

Gisteren werden we weer verrast. Er was bezoek van het ministerie van Gezondheid en voor die gelegenheid was er een koor uitgenodigd. Normaal gaat ‘het dak eraf’ als er muziek gemaakt wordt op de ‘mambo-jambo’ klanken, maar gister bleek het repertoire overwegend klassiek. En in plaats van uitbundige dans, was de choreografie dit keer erg beheerst. Ook dat is Afrika…..

Andersom zie je soms de verbazing op de gezichten van de Afrikanen als ze op het schip zijn. Vorige week bijvoorbeeld. Ik was in de minor job voor het oogteam aan het werk. Buiten wachtten 4 patienten om die dag geopereerd te worden aan staar. Een van de dagwerkers van het tandartsteam was ook naar het schip gestuurd en wachtte zijn beurt af. Hij sloot zich aan bij de groep van 4 en ik begeleidde de 5 patienten naar de zaal.

In de zaal volgde de standaardprocedure: schoenen uit, operatiehemd aan en wachten maar. De meeste patienten zijn nerveus voor de operatie. Ze zijn vaak voor het eerst op een schip. En dan met zoveel blanke mensen om zich heen. In afwachting van een operatie. Dat is ook niet niks. We proberen ze vaak op hun gemak te stellen door te zingen en waar mogelijk een praatje te maken. De verbazing op het gezicht van de dagwerker nam echter andere vormen aan. Terwijl hij in zijn operatiehemd zat en met blote voeten, vroeg de verpleegkundige om zijn papieren. Hij antwoordde met ‘I only need new glasses’. Dus hup, schoenen aan, operatiehemd uit en op naar het hospitality center, waar de oogmetingen worden gedaan. Er was net een andere patient klaar om naar het hospitality center te gaan, dus werd de dagwerker in de ambulance afgevoerd naar het juiste loket….. Zo zal hij op zijn beurt gedacht hebben: die blanken houden er bijzondere procedures op na....

Gesluierd….. (zaterdag 1 mei 2010)

Weer vele hoogtepunten afgelopen week. Het feestje op Independence Day tijdens de koffiepauze was er zeker 1 van. We hadden voor versiering, drinken en wat lekkers gezorgd. En voor een microfoon en muziekinstallatie. De Day Volunteers hebben hun dankbaarheid voor deze dag geuit door een uur te zingen en te dansen. Wat een feest!!!

Gister was het hele schip oranje gekleurd, is het Wilhelmus gezongen, werd er koek gehapt en was er een vrijmarkt in de avonduren. Ook een hoogtepunt.

Op het werk weer bijzondere dingen meegemaakt. Woensdag hielp ik als altijd mee in het oogteam. Dit keer begeleidde ik patienten van het dock naar de ingang op dek 5. Sommige mensen zijn volledig blind en moeten alle vertrouwen in je stellen om veilig op een onbekend schip te komen. Vaak als ik me voorstel met Abra is het ijs meteen gebroken. En ze houden hier erg van zingen en de bijbehorende ‘moves’. Ik ken inmiddels een paar klassiekers die ook helpen om het ijs te breken en het vertrouwen te winnen.

Naast de oog- en orthopedische operaties, zijn nu ook de plastische operaties in volle gang. Mensen met enorme tumoren worden op het moment geholpen. Woensdag, toen ik de oogpatienten ophaalde voor hun operatie, kwam er een dame volledig gesluierd het dock opgelopen. Ze liep schuchter naar een hoekje en probeerde zo onopvallend mogelijk op haar beurt te wachten. Onder de sluier verborg ze de tumor en haar schaamte. Later die dag barstte ze in tranen uit omdat iemand haar voor het eerst in jaren aanraakte. Dat was ze niet gewend. Soms is het moeilijk om te bevatten waarom er hier zoveel leed is. En waarom er zoveel verschil is tussen hier en 'thuis'. Maar aan het eind van de dag sta ik liever stil bij de mensen die we wel hebben kunnen helpen, dan bij het grote waarom. Want daar krijgen we waarschijnlijk nooit een bevredigend antwoord op......

Community life (26 april 2010)

Na een week van hard werken, was het afgelopen vrijdag weer weekend. En tot vrijdagmiddag waren er nog geen plannen gemaakt. Maar met 450 mensen om je heen, hoef je je nooit te vervelen. En inderdaad! Zonder plan een leuk weekend gehad.

Hoe gaat dat in een community?

Vrijdagmiddag vroeg Silke of ik ‘s avonds langs wilde komen voor haar afscheidsfeest. Er vertrekken wekelijks mensen, maar met sommigen bouw je een hechtere band op. Met Silke was ik vorig weekend naar de watervallen geweest en ook op het schip hadden we een goede tijd. Maar na drie maanden zat haar tijd er op. ‘s Avonds herinneringen opgehaald, zelfgemaakte bananentaart gegeten en de laatste plannen gemaakt: we zouden nog 1 keer samen naar de Grand Marchee in de stad.

Zaterdagochtend gingen we dus met een groep naar de markt. Telkens weer kijk ik mijn ogen uit; wat er verkocht wordt op straat, wat de dames op hun hoofd tillen…. T.I.A. Silke vond haar Afrikaanse stof, waar ze thuis tassen van gaat maken. En we vonden zowaar een boekhandel. Ik was verrast door het uitgebreide assortiment. Een complete kinderafdeling en verder een collectie varierend van literatuur tot streekroman en van managementboek tot de populaire psychologieboeken. En alles er tussenin. Ook verkochten ze vergeelde kaarten van het bezoek van de paus aan Togo. Ik schat dat dat zo’n 15 jaar geleden was, aan de kaart te zien.

De markt ligt aan de rand van het strand. Toen we aan het eind van de markt waren gekomen, werd het ineens heel donker. Er was een storm op komst. En niet zomaar een storm; een zandstorm. We zagen geen hand meer voor ogen, zoiets had ik nog nooit gezien. Tot gister vond ik nog overal zand; in mijn tas, achter mijn zonnebril, in mijn ooghoeken.

Zaterdagmiddag hebben we met een aantal Nederlandse meiden een filmpje gekeken, het weer was te slecht om buiten te zijn. Was ontspannen! En in de Queens Lounge flink gesport. Het voelde als een Hollandse herfstdag. Jammer voor het eerste en enige cruise-ship (!) dat ik tot nu toe in de haven heb zien liggen: het weer zat niet mee voor hen. Zaterdagavond Silke uitgezwaaid en op mijn kamer gelezen.

Zondag was het weer weer goed. De dag met een heerlijk ontbijtje begonnen met Stephanie. Ik ben naar de kerkdienst op het schip geweest, heb op dek 7 gelezen. Gisteravond weer genoten van de spontaniteit van community-life. Zondagavond speelde iemand piano, er kwamen 2 gitaren tevoorschijn en een drum. En we hebben met een grote groep heerlijk gezongen. Een breed repertoire, van Frans tot Afrikaans en ook wat meer bekende songs.

Met volle energie de nieuwe week weer in! De campagne loopt, dus ik hoop dat ik deze week druk ben met het plaatsen van mensen in hun minor job! En morgen wordt ook een mooie dag. Het is Independence Day, een grote dag voor de Togolese Day Volunteers. Ze vieren 50 jaar onafhankelijkheid van Frankrijk. Een aantal volunteers vroeg om een vrije dag. We hebben uitgelegd dat het werk op het schip gewoon doorgaat. In plaats van een vrije dag hebben we morgen tijdens de koffiebreak een klein feestje georganiseerd. We versieren een gedeelte van de dining room, zorgen voor wat lekkers (de verpleegkundigen kunnen de lekkerste dingen bakken!) en voor Afrikaanse muziek. Esther (ook een Dutchie) en ik hebben de organisatie op ons genomen, leuk om te doen.

Ook ga ik aan de slag met de vragenlijsten, die inmiddels door de Day Volunteers zijn ingevuld. Ze konden vorige week aangeven wat hun behoeften zijn. We willen ze naast werk meer bieden, zoals bijvoorbeeld training.

Volgend weekend gaan we met een groep Nederlanders en 1 Ghanees naar Ghana. De grens met Ghana is hier 10 minuten vandaan. Ernest, de Ghanees, gaat ons de highlights laten zien. We vertrekken op koninginnedag, de verjaardag van (de andere) Marianne en komen zondag weer terug. Zin in!

De week ………van de inspiratie (20 april 2010)

Heerlijk, om na de vrije week vol inspiratie weer aan de slag te gaan. Ik schreef vorige week al dat het veel energie gaf om in het ziekenhuis aan de slag te zijn (in de minor job).

Toen ik weer op mijn HR-stoel zat, zag ik dat er nog 20 minor jobs gevuld kunnen worden. De medische teams kunnen de extra handen hard gebruiken. En het is dé kans voor mensen achter de schermen (soms heel letterlijk; achter het computerscherm) om met patienten te werken. Door bijvoorbeeld een oogspecialist te helpen, in het tandartsteam mee te draaien, patienten te begeleiden, etc. Het gaat altijd om eenvoudige taken die zonder al teveel training gedaan kunnen worden, Het specialistenwerk blijven we overlaten aan de specialisten ;-)

Kortom: de minor jobs ontlasten de medische teams (enigszins) en motiveren de bemanning.

Vanuit mijn eigen enthousiasme voor het concept van een minor-job, kreeg ik het idee voor een mini-campagne. Met als doel zoveel mogelijk functies in te vullen met gemotiveerde mensen. Deze week was ik veel alleen op kantoor en had ik alle rust om een plan te bedenken. Het A4-tje met gedachten was snel af en ik kreeg meteen een GO om het verder uit te werken. De hele 'campagne' draait om het laten zien van collega's, die hun minor job met passie doen! Ik heb inmiddels 3 collega's geinterviewd die nu een minor job doen en hun verhaal verwerkt in een ‘testimony’, uiteraard voorzien van een actiefoto. Het enthousiasme straalt er van af! En nu maar hopen dat de passie overslaat op anderen.

Verder heb ik materiaal ontwikkeld voor op de tv-schermen bij de receptie. En ook tijdens de community meetings zal er (weer) aandacht worden besteed aan de minor jobs. De boodschap wordt ook een vast onderdeel van de Monday Night Orientation, zodat iedereen bekend raakt met de minor jobs.

Het leuke is dat je hier snel (binnen een week) van idée tot uitvoering komt. Enne….. een goede ervaring om een campagne te ontwikkelen met ‘twee nullen’ (bugdet nul komma nul) in plaats van vijf of zes nullen (wat ik uit mijn vorige werkzame leven gewend was).

Van het weekend inspiratie opgedaan in het noorden van Togo, samen met 10 verpleegkundigen. Ik kan er een apart blog over schrijven: This was Africa! Geweldig, verse mango’s onder de mangoboom, bananen direct van de boom, hike door de ‘jungle’, zwemmen onder de watervallen, Afrikaanse landschappen, schitterende zonsondergangen… Het was weer een ‘John 10:10 week’ life to the fullest!

Door de wereld......

Een paar week geleden was hier een cameraploeg van de EO, voor het programma 'Door de wereld'. Het programma wordt 'binnen nu en het einde van het jaar' uitgezonden. Er voor 10 minuten materiaal gemaakt, met name in het ziekenhuis (we hebben het resultaat zelf nog niet gezien). Ook op Discovery Channel is de Africa Mercy binnenkort (volgens schema deze maand) te zien. Vorig jaar december zijn er opnames gemaakt voor het programma 'Mighty Ships'. Die uitzending duurt ongeveer een uur. Verder is Fride, de dochter van mijn collega en kamergenoot Jorid gefilmd voor de Noorse TV-serie 'Fride' en de (Noorse) trailer is te zien op http://www.youtube.com/watch?v=EJlRv-vav2E.

De week van ……….. vakantie (11 april 2010)

Vanwege pasen hadden we hadden vorige week sowieso een lang weekend. En vanwege de komst van Mike had ik er een hele week van gemaakt. Heerlijk genoten!

De eerste ochtend zijn we direct naar de markt gegaan om kleding te kopen. Mike’s koffer was blijven steken in Parijs. En het volgende vliegtuig (met daarin ook zijn koffer) zou donderdagavond aankomen. Om de hoek van de markt is de tandartskliniek van Mercy Ships, waar we zijn rondgeleid en mee mochten kijken. Hier worden dagelijks vele mensen behandeld en verlost van vaak hevige pijn. ‘s Middags zouden we eigenlijk naar het schip, maar de president van Togo was op bezoek op de Africa Mercy. Niemand mocht het schip op of af. Dus hebben we de plannen veranderd en hebben we genoten van een middagje zwembad in de tropische tuin van Mike’s hotel.

Donderdag stond in het teken van een sessie ‘ Innovation Management Togo’ door Mike. Via een aaneenschakeling van contacten was het idee en de uitvoering van een ‘broodje inspiratie’ een feit. Mike had via het consulaat in NL namelijk niet alleen een visum gekregen, maar ook tips en contacten in Togo. Via Ben, een Togolees die zich al jaren inzet voor ontwikkelingswerk in Lome, hadden we een groep Togolesen verzameld om innovatieve concepten te ontwikkelen die door hen zelf, de locale ondernemers, uitgevoerd kunnen worden. Het was een succes!

De enige teleurstelling bij de deelnemers was dat het na 2 uur al afgelopen was. Met de top 3 ideeen zijn ze inmiddels aan de slag en wie weet dat Mike in juli weer terug komt voor een follow-up. Ze zijn in elk geval geinspireerd en zoals een van de deelnemers zei: “Togo has a lot of potential, it’s up to the younger generations to change Togo and you gave us the courage.”

Vrijdag heeft Ben ons meegenomen naar de locale vlees- en vismarkt. Nadat we eerst de fruitafdeling bezochten (mangoseizoen!) liepen we daarna tussen rottend vlees door, omgeven door vliegen. Die ervaring motiveerde wederom om op kleine schaal aan de slag te gaan met de concepten van het broodje inspiratie (waaronder kleine zonnecollectoren die op de markt gebruikt kunnen worden om electriciteit op te wekken en daarmee het vlees te kunnen koelen).

Mike en ik hebben op de markt cassave gestampt. Dat leverde veel gegiechel op bij de locale vrouwen. Dat hadden ze nog nooit gezien: een blanke man die een handje meehielp.

Intussen had de president het schip verlaten en heb ik Mike deel 2 van de rondleiding ‘Africa Mercy’ gegeven. In Tenerife had hij al het een en ander gezien, maar dit keer was het ziekenhuis in ‘full operation’. Ook een rondje engine room, brug, keuken en nieuwe kamer gedaan.

Togoville en Togolake stonden voor het weekend op het programma. Dat ging op z’n Afrikaans. Met een houten bootje en een lange stok gingen we punterend en rustig aan naar de overkant. Aan het eind van de rit was de 'bootsman' aan het eind van zijn krachten, maar er stonden 2 nieuwe mannen klaar voor de terugweg. In de buurt van Togolake staat een voormalig slavenhuis, waar de slaven werden verhandeld. Tijdens het bezoek aan dit huis, kregen de historie te horen. En kropen we via een luik de kelder in, waar tientallen slaven destijds wachtten op hun nieuwe eigenaar. De slavernij in die vorm is afgeschaft, maar feit is dat dagelijks nog 2000 mensen verhandeld worden. Zie ook http://www.stophumantrafficking.com.

Nadat Mike het gastenboek in het slavenhuis had getekend, holde de gids achter ons aan. Uit het gastenboek maakte hij op dat we van Mercy Ships waren. Hij vroeg of hij in aanmerking kon komen voor een bepaalde operatie. Ik heb inmiddels het screeningsschema en de afsprakenkaartjes standard in mijn tas zitten. Want ook willekeurige mensen op straat, het kamermeisje in het hotel, de pianist in het restaurant en noem maar op….. Velen kunnen hulp gebruiken.

Op dinsdsagavond hebben Ben en ik Mike weer naar het vliegveld gebracht en afscheid genomen. En net toen ik tegen Ben zei: “Now everything will be back to normal”, belandden we in het volgende ‘avontuur’. Terwijl we wachtten op een busje richting de haven, zag ik in mijn ooghoeken een Mercy Ships auto voorbij rijden. De collega’s kwamen net aan op het vliegveld om de zoekgeraakte koffers op te halen. Ze gaven aan dat ik mee terug kon rijden met ze. Achter de slagboom kon ik instappen. Achter de slagboom hoorde ik een grote ‘ OOOOH NOOOO’. Het viel gelukkig mee, maar de sleutel zat nog in de auto, terwijl iedereen buiten stond. Alle deuren en ramen zaten op slot….. Na een paar pogingen zat er niets anders op dan het schip te bellen en reservesleutels te laten komen. Dat was in de 17 jaar dat collega Tom bij Mercy Ships werkzaam is, nog nooit nodig geweeest. De hele operatie duurde zo lang dat Mike uiteindelijk eerder het vliegveld verliet.

Woensdag heb ik voor het eerst gewerkt voor het oogteam! Ik heb papieren voor de operatie voorbereid (ponsplaatjes voor patienten en toegangspasjes voor begeleiders gemaakt). En we hebben de oogkliniek bezocht en hen voorzien van een nieuwe voorraad materialen en een stapel afsprakenkaartjes. De oogkliniek is in het hospitality center, waar de patienten na hun operatie verzorgd worden. Dat is –naast het ziekenhuis op het schip- echt een plek waar alle patienten ‘een gezicht’ krijgen. En waar een lach en een traan zich afwisselen. Zo zie je mensen met enorme pijn en angst op hun gezicht. Maar ook zagen we een jongetje dat net geopereerd was aan klompvoeten en al weer probeerde een potje te voetballen….. En zo lang er in Togo nog jongetjes zijn als hij, doen we ons werk hier met hart en ziel!

De week van …the treasure hunt….. ( 27 maart 2010)

Treasure hunt… schatgraven. Zo omschreef de leider van het screeningteam de bijzondere ervaring van het zoeken naar patienten die Mercy Ships mag en kan helpen. Tijdens screenings vinden we deze schatten. Afgelopen woensdag ben ik meegeweest naar een screening. We vertrokken ‘s ochtends vroeg. Bij aankomst stond er een flinke rij mensen te wachten. Ze waren afgekomen op de berichten op de radio, in de krant, op posters en overige ‘tam-tam’.

Iedereen kreeg een taak: crowd control (de mensenmassa in goede banen leiden), beoordelen van patienten en de nazorg voor de mensen die we niet kunnen helpen. Die laatste groep was heel uiteenlopend; van zwangere HIV-besmette meiden tot mensen met tumoren die niet meer te behandelen zijn. Ik zat in het nazorgteam. We namen uitgebreid de tijd om te luisteren, een arm om de mensen heen te slaan en te bemoedigen.

Na afloop van zo’n screeningochtend is het gevoel dubbel. Juist in het nazorgteam zie je alleen de mensen die niet te helpen zijn. Maar zoals de teamleider het aangaf. We hebben vanochtend gezocht naar de schatten die we wel kunnen helpen. En dat is ook mijn houding hier. Iedere patient is er 1! De schatten van woensdagochtend onder andere Kokou met een hazelip, Avidoufou met een tumor, Folli met staar. En Delali met VVF. En nog meer ‘treasures’ die we binnenkort op het schip te mogen helpen.

Vanaf begin april ben ik zelf ook meer betrokken bij de directe hulp aan patienten. Ik heb een minor job in het eye team. Dat betekent dat ik onder andere help met screenings, hulp biedt in het hospitality center (waar de patienten worden verzorgd) en ook aan de slag ga op het schip. Ik kijk er naar uit om nauwer contact te krijgen met de Togolezen en om samen te werken met Glenn en Kim Strauss. Op het schip zijn we ‘buren’ en ik geniet van hun aanwezigheid. Met veel humor en liefde werken ze hier aan boord. Glenn als oogarts en Kim als ‘manager’ van het oogteam.

Maar eerst een weekje vakantie! Mijn blog houdt ook vakantie tot het 2e weekend van april.

De week van …. de verwondering…. (22 maart 2010)

It’s not good, it’s not bad, it’s just different…..

Ik blijf me – ook na een half jaar Mercy Ships- nog dagelijks verwonderen.

Zo lag er van de week een A4-tje bij het ontbijt, waarop het pasteurisatieproces werd uitgelegd. Dit naar aanleiding van ‘zorgen’ van collega’s, die zich afvroegen waarom de yoghurt niet gekoeld werd. Heel praktisch; er is niet altijd genoeg koelruimte. Gekoelde yoghurt smaakt inderdaad beter, maar ik ben al heel blij dat er yoghurt is….En met een mini-koelkast op mijn kamer, is het problem opgelost ;-) De collega's die niet uit een cultuur van houdbare producten komen, kunnen nu weer met een gerust hart ontbijten. Zo zie je maar, op de Africa Mercy houden we ons ook met hele basale dingen bezig ;-)

Kleding is een ander onderwerp van verwondering. Of beter gezegd: het kledingvoorschrift. Mercy Ships respecteert de locale ‘dress code’. Dat betekent onder andere dat de knieen bedekt moeten zijn. Ik had gelukkig op de valreep op Schiphol nog wat extra leggings gekocht, voor onder de rokjes die de knie niet halen….. Een van de andere voorschriften is dat de schouders bedekt moeten zijn. Ik kan me er prima in vinden om de locale gebruiken te respecteren…. Toch worden sommige regels nauwer genomen dan andere…. Zo liep pas een van de murses (mannelijke nurse) nietsvermoedend de afdeling op. Een patiente liep in enkellange rok over de afdeling en verder topless, zoals ze dat thuis ook gewend was. This is Africa. It’s not good, it’s not bad, it’s just different…..

Gisteren heb ik een kerkdienst meegemaakt op dek 3, ook een uur van verwondering. Met en voor de 40 patienten die dat wilden hadden we een dienst met veel dans en muziek. Op een 8-persoonskamer. Na het eerste lied, kroop persoon 41 onder een bed vandaan. Ze was de moeder van een van de patientjes en kwam nieuwsgierig omhoog gekrabbeld. Ik vroeg voor de dienst een van de patienten naar haar naam. “Abla”, was het antwoord. Ik stelde me voor met “Abra”, mijn Afrikaanse naam. Vol verwondering keek ze me aan? Hoe kon een yovo (blanke) nou Abra heten. De verwondering maakte plaats voor ‘excitement’. “Then we are sisters, both born on a Tuesday”. De rest van de dienst kon niet meer stuk voor haar ;-)

Ben benieuwd wat de komende week voor moois gaat brengen!

De week van de resultaten (13 maart 2010)

Telkens als ik mijn blog schrijf, vraag ik me af: wat zal ik deze keer delen? Er gebeurt hier zoveel!! Indrukwekkende verhalen van patienten, grappige situaties vanwege alle culturen die hier op het schip samenkomen, de resultaten van de programma’s die Mercy Ships uitvoert, vriendschappen die worden verdiept, het lief en leed dat we hier delen, persoonlijke groei, het gewone leven van alledag…. Dat ik hier op mijn plek ben, mag in elk geval duidelijk zijn! Het is een rijk leven, waar ik dankbaar voor ben.

Deze week iets meer over de resultaten op de afdeling Human Resources. Na drie maanden werk gaan we met kleine stapjes vooruit! Zo is de opzet van de Monday Night Orientations veranderd. We hebben een interactieve presentatie gemaakt, waardoor de aandacht er wat beter bij blijft. De nieuwe bemanning krijgt heel veel informatie te verwerken in de eerste week. We merken dat deze opzet beter werkt. Ook hebben we flink geschrapt in de hoeveelheid papierwerk die de bemanning in de eerste week krijgt.

Ook het Minor Job program staat, de eerste aanmeldingen zijn binnen. Dit programma geeft de bemanning de kans om zich in te schrijven op andere werkzaamheden. Zo kunnen crewmembers in de Engine Room een dag per week meehelpen tijdens screenings om bijvoorbeeld patienten in te schrijven.

Met de Day Volunteers zit de beweging er flink in! De afgelopen twee weken hebben we met crew members vanuit verschillende disciplines gebrainstormd over een trainingsprogramma, waarmee we de locale medewerkers meer kunnen bieden dan een baan alleen. Heel mooi om te zien hoe verschillend talent hier bij elkaar komt. Er zijn ervaren trainers aan boord, verpleegkundigen die weten waar de behoefte ligt, locale crew members die weten hoe je zo’n training het beste aanbiedt. En mensen die het kunnen organiseren ;-)

Krijg sinds afgelopen week Franse les hier aan boord, met goed resultaat. Ik merk dat de 6 jaar Frans op de middelbare school gelukkig weer gauw naar boven komt door de oefeningen. In contact met Day Volunteers en patienten is dat natuurlijk erg handig.

Nog twee weken werken en dan ben ik een weekje vrij. De eerste vakantie sinds ik hier ben. Mike komt die week naar Lomé om het ziekenhuis in actie te zien. Erg leuk! Nu naar buiten, nadat ik twee weken de haven niet uitgeweest ben. Het is gelukkig weer veilig en de rust is weergekeerd.

De week van de verkiezingen (6 maart 2010)

Twee dagen achter elkaar verkiezingen, 3 maart in Nederland, 4 maart in Togo.

Uit voorzorg konden we vanaf woensdag het schip niet meer af, maar de eerste ronde van de presidentsverkiezingen is gelukkig vreedzaam verlopen. Bij de vorige gang naar de stembus in 2005 vielen nog honderden doden.

Zittend president Faure Gnassingbé vroeg de kiezers om een nieuw mandaat. Zijn belangrijkste uitdager is de econoom Jean–Perre Fabre van de oppositionele Unie van de Krachten van de Verandering (UFC).

Gnassigbé was minister tijdens de dictatuur van zijn vader Gnassingbé Eyadéma, die het West–Afrikaanse land 38 jaar lang regeerde, van zijn staatsgreep in 1967 tot zijn dood in 2005. Hetzelfde jaar nog werden de eerste democratische verkiezingen gehouden, die leidden tot de hervatting van de ontwikkelingshulp. Hopelijk brengen deze verkiezingen de inwoners van Togo meer ontwikkeling en perspectief.

Deze week hebben we op de Africa Mercy, met uitzondering van donderdag, weer vele operaties kunnen uitvoeren. De oogoperaties duren enkele minuten, sommige operaties nemen een hele dag in beslag. Nog steeds maakt het diepe indruk om patienten aan boord te zien komen met enorme tumoren. Voor de - met name nieuwe -crewmembers is het werken met patienten heftig. Ik draag mijn steentje bij vanuit mijn kantoor, maar de collega’s die in het ziekenhuis en de dental clinic werken, krijgen dingen te zien die ze thuis niet eerder gezien hebben.

Wat een pijn en verdriet schuilt er achter ieder persoon. Naast medische zorg, wordt er ook veel aandacht besteed aan de patienten. Er zijn een aantal locale crew members die praten met de patienten en ze helpen om hun emoties te verwerken. En als crew vangen we elkaar op door naar elkaar te luisteren en de ervaringen te delen. Want al is iedereen professional, we zijn uiteindelijk allemaal mens met een hart...

Afgelopen week afscheid genomen van Barbara en Roger, die we aan het eind van de outreach gelukkig weer terug zien (voor 2 jaar!). Het blijft wennen om mensen te moeten missen, die je iedere dag zag . Dit is het eerste weekend zonder hen. We deden veel samen in de weekenden, het voelt raar dat ze hier niet meer zijn. Er is sinds vorige week een nieuwe Gateway Groep, de nieuwe lichting Mercy Shippers die hier voor langere tijd zullen zijn. Ook de leiding van Gateway was hier aan boord. Met Alicia deelde ik op de Dominicaanse Republiek een kamer en in die periode zijn we dicht naar elkaar toe gegroeid. De afgelopen maanden hebben we contact gehouden en het was fijn haar weer te zien en te delen wat er in onze leven gebeurd is in de tussentijd!

Soms kost het wel moeite om een plekje te vinden om met iemand met te praten. Er zijn altijd 450 anderen om je heen. Afgelopen zondag heb ik me met Alainie in de Conference Room opgesloten, zodat we na een maand of twee weer eens samen bij konden praten. Want hoe leuk het ook is dat er altijd mensen aanschuiven, soms wil je dingen van hart tot delen. En als je maar creatief bent hier, dan lukt dat ook wel.

Warme groet uit Lome,

Abra (zie vorig blog)

Abra, Abla (26 februari)

Gister liep ik Alainie tegen het lijf, altijd goed voor een lach ;-) Ik ken haar van Gateway en ze staat bekend om haar enorme gevoel voor humor. Het onderwerp kwam op de namen van de Day Volunteers. Ik had een patron ontdekt van populaire namen. Er zijn ongeveer 30 namen die op iedere naambadge terugkomen, zoals Kodzo, Kwado, Komla, Koku, Kofi, Kwami, Komi voor mannen. En Adzo, Afua, Afi, Ami, Ama, Akosua voor vrouwen. HR college Agnes wist me te vertellen dat de dag van je geboorte bepaalt welke doopnaam je hebt.

Vorige week vrijdag hadden we al hilarische momenten toen we 240 aanmeldingsformulieren voor de dayvolunteers onze neus hadden en het juiste formulier bij de juiste persoon moesten plaatsen. Na een hele lange dag (of beter gezegd: een hele lange week) kon ik sowieso niet helemaal helder meer denken. En dan nog allemaal dezelfde namen…. Alainie liep als verpleegkundige tegen fenomeen aan. Veel patienten heten hetzelfde.

In het ziekenhuis wordt er regelmatig aan Alainie gevraagd op welke dag van de week ze geboren is. Tijd voor wat onderzoek dus, dit gegeven is een wezenlijk onderdeel van onze inburgeringscursus. Gisteravond kwam ik er achter dat we allebei op dinsdag geboren zijn. Tot gister was dinsdag een ‘ net-niets´ dag: niet het begin van de week, niet het midden van de week, niet het eind van de week, niet het weekend. Maar vanaf nu gaan we dinsdag waarderen ;-)

En het is ook tijd voor naamsverandering. Want er zijn nu 3 Marianne’s aan boord. Na Gaby in Brazilie, Mary-Ann in the US, nu een Afrikaanse naam. Er zijn 2 namen voor Dinsdag in Ewe, een van de locale talen in Togo: Abra en Abla.

1 naam voor mij, 1 naar voor Alainie. Dit weekend zullen we kiezen, ik laat het jullie weten.

Ondertussen in Lome (25 februari 2010)

…draait de Africa Mercy op volle toeren; ruim 200 day volunteers zijn aan de slag, alle medewerkers zijn aan boord, de eerste patienten zijn geopereerd, de medewerkers van de dental clinic zijn begonnen …. En via de artsen, verpleegkundigen en tandartsen horen we bijzondere verhalen.

Over het jongetje dat vandaag geopereerd is en op dek 7 aan het uitwaaien is. En voor het eerst in zijn leven de zee ziet. De verwondering straalt van zijn gezicht af. Terwijl zijn moeder in dankbaarheid naast haar zoon zit te stralen van geluk over de goede afloop van de operatie. Of het verhaal van een vrouw die al 2 jaar met een enorme ontsteking in haar mond rondloopt. De geur is werkelijk in de hele dental clinic te ruiken. En de pijn is van haar gezicht af te lezen.

Het is gewoon niet voor te stellen met welke aandoeningen mensen hier binnen komen. En in welk vergevorderd stadium….. De gezondheidszorg is voor de 6.7 miljoen inwoners van Togo slecht toegankelijk. De levensverwachting is 51 jaar voor mannen en 55 jaar voor vrouwen. Er zijn gemiddeld 4 artsen per 100.000 inwoners (ter vergelijk: er zijn ongeveer 250 artsen per 100.000 inwoners beschikbaar in de US). De artsen zijn hier vaak onbetaalbaar voor de locale bevolking. Ongeveer de helft van de bevolking leeft onder de armoedegrens van US$ 1.25 per dag. Geen wonder dat er tijdens de screening dagen vele mensen in de rij staan voor een gratis operatie.

In het ziekenhuis is iedereen met volle energie keihard aan het werk. Voor mij is zojuist een lang weekend begonnen. Mijn manager heeft me een dag vrij gegeven, na de werkzaamheden van de afgelopen weken. Na drukke tijden een momentje rust. Morgen ga ik het hospitality center bezoeken, de plaats waar de patienten na hun operatie verblijven, totdat ze weer naar huis mogen.

Kijk er naar uit om dit weekend heerlijk uit te rusten en op het schip te zijn. Ik geniet erg van het ‘community life’. De sfeer is ontspannen en de meeste mensen zijn heel toegankelijk en open. En naast diepe gesprekken lachen we ook wat af met elkaar. Om alle situaties die zo anders zijn dan thuis.

Als we bijvoorbeeld met de auto in een stortregen terecht komen met alle ramen open. Als ik het raam dicht wil doen, ontdek ik geen enkele knop of hendel. De chauffeur duikt ergens voorin de auto 1 hendel op, waarmee omstebeurten onze ramen kunnen sluiten. Intussen heeft de regen de weg naar binnen gevonden en zijn we doorweekt. Gelukkig is de regen niet koud hier.... En was het de eerste en een van de weinige regenbuien tot nu toe.

Of als we na 1,5 uur wachten een bord eten krijgen en op dat moment de electriciteit uitvalt. En we in het donker genieten van een dinner-in-the-darkness. En zo is het dagelijks een aaneenschakeling van T-I-A-momenten (This Is Africa momenten). En zo zullen er nog vele momenten volgen. En hoewel we ook moeilijke momenten hebben, overheerst de hoop, de humor en het perspectief. Ik geniet van iedere dag en kijk uit naar alle moois wat komen gaat.

Back in Africa (16 februari 2010)

Sinds woensdagochtend zijn we weer terug in West-Afrika! Het Advanced Team dat al maanden in Togo actief was, stond ons op te wachten evenals vele Afrikanen die in hun feestelijke outfits op de kade onvermoeibaar muziek speelden voor ons. Goed om terug te zijn, wat een welkom!

Vorige week maandag en dinsdag waren we door middel van workshops en briefings voorbereid op praktische zaken en culturele verschillen. Onder het kopje praktische zaken werd onder andere onze leefomgeving behandeld: de haven. De kapitein vertelde dat het een haven is, waar veel graan wordt overgeladen. En dat betekent: miljoenen kakkerlakken en heel veel ratten en muizen….. Ik had al een plaatje in mijn hoofd.

Toen we hier woensdagochtend aankwamen, overtrof het al mijn verwachtingen. Aan ‘starboardside’ (rechts) hebben we inderdaad het uitzicht op de levendige haven, aan ‘portside’ (links) zien we de zee, strand, palmen. Echt schitterend!! Niet dat we in de zee kunnen zwemmen (riptides), maar het uitzicht is fantastisch. En met de muizen, ratten en kakkerlakken valt het gelukkig ook mee tot nu toe. Die zijn vooral ‘s avonds actief.

Het Advanced Team heeft heel veel werk verricht, zoals het regelen van vergunningen voor voertuigen en medisch personeel. Het opzetten van het hospitality center (waar patienten na hun operatie verzorgd worden), het opzetten van klinieken voor het dental team. De PR (tv, radio, leaflets, posters). rondom de screening days, die vandaag zijn begonnen.

De eerste patient heeft zich op dag 1 al gemeld via het Advanced Team. Het is een ondervoed babietje met een hazelip, dat door haar moeder is verstoten. Zij krijgt nu eerst de juiste voeding, om aan te sterken, zodat ze binnenkort geopereerd kan worden. En de eerste berichten van de screening day komen net binnen. Vele mensen die naar de screening zijn gekomen, kunnen inderdaad geholpen worden. We verwachten vrijdag de eerste stroom patienten. We zijn er klaar voor!

Verder in het kort het leven aan boord van het schip: zaterdag zijn er dertig nieuwe mensen aangekomen, het schip stroomt echt vol nu! Ben heel blij met mijn eigen plekje op kamer 4333. Mijn ‘eigen’ kamer is 4m2, maar ik heb alles wat ik nodig heb en ik heb zelfs nog ruimte over. Ik deel de douche en toilet met Kim (onderwijzeres) en Jenn (arts). Ik heb het getroffen met hen. Ik ben niet heel vaak in mijn kamer, maar als ik er ben, is het een plek van rust.

Met Marianne lees ik iedere dag uit Doelgericht Leven van Rick Warren. Een boek dat ik inmiddels een paar keer heb gelezen, nadat ik het afgelopen zomer kreeg van een (inmiddels oud-) collega. Het is goed om iedere dag weer bepaald te worden bij het waarom-zijn-we-hier en alles wat er gebeurt in het juiste perspectief te zien. Goed ook om het samen te lezen met Marianne, juist omdat we zo verschillend zijn. In een vorig blog schreef ik het volgens mij ook al, maar het is zo fijn dat ze hier is. We kunnen hier alles delen en we hebben iedere dag veel plezier. Na een dag hard werken, is het goed om te ontladen en samen te kunnen lachen.

Volgende keer wat meer anekdotes over het Afrikaanse leven; hilarische momenten ;-)

Vanaf de oceaan…. (7 februari 2010)

De techniek staat voor niets, hoewel…. De satellietverbinding werkte dit weekend niet helemaal goed, vanwege een sneeuwstorm elders ter wereld…. Foto’s uploaden, mailtjes sturen, bellen werkte niet of niet goed. Het is nu zondagavond en we zijn weer in de lucht.

Wederom bedankt voor al jullie mails, helaas lukt het deze weken niet of nauwelijks om te antwoorden, qua techniek en/of tijd….. Maar via deze manier een update. En reactie op jullie mails komt zodra we gestettled zijn in Togo.

De sail begon zeer turbulent. Na 6 weken zomer op Tenerife, begon het de dag na vertrek enorm te stormen op Tenerife. Zie ook http://www.dailymail.co.uk/news/worldnews/article-1247920/Tenerife-floods-Canary-Islands-hit-downpours.html

Op zee was het ook raak, erger dan op de heenreis. Maar gelukkig minder lang. 24 uur lang schudden we alle kanten op, niets bleef op zijn plek staan…. Gelukkig geen gewonden of schade, we waren er op voorbereid. Slapen was er die nacht niet bij…. Maar na die tijd hebben we een relatief rustige sail gehad en weer kunnen genieten van vallende sterren, sunsets, dolfijnen. Vandaag vanaf de ‘bridge’ een supermooi uitzicht gehad op zee. Het is en blijft bijzonder.

Afgelopen week stond in het teken van voorbereiding voor Togo. Vanaf woensdag aanstaande barst het werk in alle hevigheid los. Alle verloven zijn ingetrokken, overwerk is aangekondigd. Tot nu toe was alles redelijk tussen 8 en 17 te doen, op de maandagen na. Maar de komende weken zal ik me bezig houden met werkzaamheden rondom het aannemen van 200 day-volunteers, de vrijwilligers uit Togo, die onder andere als vertalers, dining room medewerkers en in de schoonmaak aan de slag gaan. En ook ga ik me bezighouden met het coordineren van de minor-jobs. Dat zijn werkzaamheden in weeshuizen, gevangenissen en locale klinieken, waar Mercy Shippers actief zullen zijn. De mensen die hier voor minstens twee jaar werken, krijgen de gelegenheid om een dagdeel in de week mee te draaien in een locale organisatie of in een ander 'department' binnen Mercy Ships. De mensen die hier korter zijn, doen dit soort werkzaamheden in hun eigen tijd.

Als team groeien we tijdens de sail ook dichter naar elkaar toe. Bijna iedereen die nu aan boord is, blijft hier voor in elk geval een paar maanden. Heel veel nieuwe mensen leren kennen en de bestaande vriendschappen uitgebouwd. Ook heel veel tijd met Marianne doorgebracht de afgelopen week, fijn dat ze er is!

Medisch gezien zijn we ook klaar om Togo in te gaan. Iedereen slikt malariatabletten en we zijn afgelopen vrijdag allemaal ingeent tegen de Swine Flue. Er zijn geen gevallen bekend in Togo, maar we wilden als Mercy Ships ook niet het eerste geval veroorzaken.

Kortom: we zijn er klaar voor! En we zijn er bijna ;-)

Teken van leven (28 januari 2010)

De laatste update vanuit Tenerife, dit weekend varen we naar Togo! Je merkt aan alles dat we bijna vertrekken. Het schip is vol en collega’s keren terug naar hun oude positie. De afgelopen weken zag je bijvoorbeeld verpleegkundigen in de dining room aan het werk, een tandarts die in de ‘engine room’ aan het schoonmaken was, etc. Maar de klus zit er op na hard werken, we zijn (bijna) klaar om te gaan. En het 'advanced team' in Togo is bezig met de laatste voorbereidingen voor onze komst.

Ik heb een hoop nieuwe namen geleerd afgelopen week. We hadden een record aantal mensen bij de Monday Night Orientation. Ook veel oude bekenden mogen ontvangen: de meiden van de Gateway groep zijn aangekomen!! En ook Marianne uit Nederland is hier, superleuk!

De Gateway groep was voor 60 uur compleet, helaas hebben we (tijdelijk) afscheid moeten nemen van 2 Gateway vrienden. Ik werd woensdagochtend om 06.00u uit bed gebeld, met de vraag of ik mee kon naar het ziekenhuis om te vertalen. E. was plotseling blind aan 1 oog. Het goede nieuws is dat e.e.a. te opereren is, maar dat gebeurt in Amerika. We belandden in het ziekenhuis in Tenerife namelijk in een soort ‘ B-film’, met rijen mensen die in de hal lagen te wachten, louche figuren….. Dat gaf niet echt vertrouwen in een goede afloop. In Togo zien we ze hopelijk weer terug en dan is de groep echt compleet!

Afgelopen weekend hebben we – op z’n Amerikaans- het hele eiland in een dag gezien. Via de noordkant zijn we naar Masca gegaan, een fantastisch gebied, waar we een hike van ruim vier uur hebben gedaan. Het was continue afdalen, tot we bij de kust aankwamen. Onderweg zagen we watervallen, rotsen, prachtige bomen en planten. Ik kan er heel veel over vertellen, maar tijdens de sail zal ik wat foto’s op het blog zetten, dat zegt veel meer. Aangekomen bij een verlaten strand zagen we enorm veel dolfijnen. Het leek het Dolfinarium wel, ze deden een show voor ons. Genieten. Via het zuiden met de bus weer terug en 14 uur later waren we weer in Santa Cruz.

Ik moest zeggen, ik had weinig verwachting bij Tenerife, maar het heeft echt prachtige gedeeltes. Afwisselende natuur, authentieke dorpjes, mooie stranden, bergen, rotsen en 6 weken lang zomer!

Ook bijzonder dat ik hier op Tenerife het schip kon laten zien aan Mike, zijn moeder en mijn ouders. Het tweede weekend met mijn ouders hier was ook geslaagd. Ik heb met mijn vader in het zwembad en de zee gezwommen, dat was echt minstens 20 jaar geleden! Tijdens het weekend met mijn ouders ontmoetten we een duits echtpaar, die heb ik van de week ook een rondleiding kunnen geven. We krijgen meer gasten: een cameraploeg van Discovery Channel vaart mee naar Togo om een documentaire te maken over het werk van Mercy Ships.

Ik laat tijdens de sail meer van me horen. Dan ben ik ook gesettled in mijn nieuwe kamer. Erg blij met mijn nieuwe plekje, hoewel met het paleis ook niets mis was ;-) Kan nu een gordijn dichtdoen en heb wat meer privacy. En weer mazzel met mijn huisgenootje, dit keer voor wat langer (Kim is ook long-term hier).

Vanaf zee meer nieuws!

Een goed begin (15 januari 2010)

Het jaar is goed begonnen. Op een plek waar ik graag ben. Ik ben er van overtuigd dat dit de plek is waar ik deze jaren bedoeld ben. En dat geeft rust.

Neemt niet weg dat er hier ook lastige momenten zijn. Zeker de laatste weken was het een komen en gaan van mensen. En dat lijkt maar niet op te houden. Het goede nieuws is dat er straks onderweg naar Togo niemand van en aan boord kan komen.

Wat betreft komen en gaan: vanochtend is mijn huisgenoot Patricia vertrokken. Ik lag nog (half) te slapen, toen ze vroeg; ‘Alles oke?’. ‘Ja hoor, ik wacht alleen tot de wekker afgaat, voordat ik opsta’. Bleek dat de wekker al drie kwartier lang om de 5 minuten af ging, maar ik er gewoon doorheen geslapen was…. Ik ben nu nog als enige over in mijn cabin (ook wel THE PALACE genoemd, vanwege de grootte). Wie moet me nu ‘s ochtends wakker maken???

Qua werk heb ik het ook (weer) naar mijn zin. De eerste dagen van het jaar verliepen alles behalve soepel. Ken je dat, dagen dat je continue achter de feiten aanloopt? Dat was een erfenisje zullen we maar zeggen. Ik ervaarde enige frustratie, omdat ik hele dagen druk was met allerlei activiteiten, maar de resultaten bleven uit. Inmiddels is alles weer onder controle, tot zeker eind februari. Dat voelt goed! En belangrijker: ik zit boordevol ideeen om het proces soepeler te laten verlopen, zodat we onze tijd nog beter kunnen gebruiken hier.

De sfeer op de afdeling is gelukkig goed en ontspannen. Het feit dat alles onder controle is, heeft daar zeker mee te maken. We hebben wat meer tijd voor elkaar, komen tot gesprek en leren elkaar beter kennen. Met collega Kelly sport ik 2 keer per week voor het werk en zijn er plannen in de maak om volgend weekend iets meer van Tenerife te gaan ontdekken.

De Nederlandse avonden zijn wat in het slop geraakt, nu er veel mensen vertrokken zijn. Maar Clementine (100% Afrikaans) nodigde me van de week uit om stroopwafels te eten. Het was een soort koekje van eigen deeg. Ik had voor vrienden uit Haarlem een ‘Holland-pakket’ voor haar meegenomen. En daar deelde ze nu van uit. Wat smaakte dat lekker!! Genoten van iedere hap! Voor degenen die zich trouwens afvragen waar de foto’s blijven: we hebben al een week problemen met het internet. De volgende keer hopelijk de foto’s vanaf de kerstdagen tot en met nu!

En last but not least: vorig weekend goede tijd met mijn ouders gehad. Ondanks de hevige sneeuw, zeker rondom Schiphol, hebben ze het vliegtuig gehaald en verliep de reis soepel. Zondag heb ik ze het hele schip laten zien; collega’s, Gateway-groep, cabin, office, dining room, gym. En een rondleiding door de engine room en de brug. Daar was ik zelf nog niet eens geweest ;-) Ze waren onder de indruk van de hartelijkheid van alle mensen. En ik besefte me weer wat een voorrecht het is om hier te mogen werken!

En hoe bijzonder het is dat er zoveel support vanuit Nederland komt. We doen dit project echt met z’n allen! Halverwege de maand januari speciale dank aan B-Ware, het bedrijf dat mij de hele maand januari sponsort vanwege hun 20-jarig bestaan. Super! Ook dank aan de directie van NykampNyboer, alle collega’s en oud-opdrachtgevers voor jullie betrokkenheid en bijdragen, fantastisch!! En een big-thank-you voor alle leden van Nehemia, de Pelgrimkerk, de achterban in Zeist, vrienden en familie is ook op zijn plaats.

Ik begon en eindig mijn blog vandaag met woorden over leiding en rust. De betrokkenheid in gebed ervaar ik als heel krachtig. Er zijn echt deuren open gegaan afgelopen jaar. Er gebeuren mooie dingen, ik geniet van bijzondere ontmoetingen, gesprekken, mailwisselingen en ik ben blij en dankbaar hoe het leven loopt en wordt geleid, in al z’n facetten!

Technische mededeling: vrijdag 22 januari is de site beperkt in de lucht, vanwege onderhoudswerkzaamheden. Dan weten jullie dat vast!

Rebecca: from Suffering to Joy (8 januari 2010)

Vandaag het bijzondere verhaal van Rebecca, een van de 53.000 mensen die het afgelopen jaar door Mercy Ships in Benin geholpen is.

“I was eighteen years old when this happened to me,” Rebecca says. She is speaking in her native dialect in front of dozens of people. She is wearing a new dress to symbolize her new life as she shares her story of suffering.

“I was in labor for five days, and finally I went to the hospital. The baby was dead. And I was wounded in [such] a way that I thought I would never walk again.”

Rebecca, now 35 years old, traveled from neighboring Togo to the Mercy Ship in Benin. She had shouldered the burden of obstetric fistula for 17 years. This childbirth injury often occurs in areas without adequate obstetric care and leaves the mother incontinent. Often the woman is abandoned by her husband, and having more children becomes difficult or impossible.

At first Philip, the baby’s father, did abandon her. For the next few months, Rebecca’s family took care of her. Eventually, Philip returned. Rebecca and Philip were married and now have five children, but she still carried the shame of her condition and tried to hide it from everyone around her. She did not leave the house, and the only person outside her family who knew of her condition was her neighbor, who saw her washing out soiled clothes and hanging them to dry.

“I worried for so long,” Rebecca says. “I was very discouraged, and because I didn’t have enough money, I couldn’t go to the hospital for treatment.”

When Rebecca eventually came to the Mercy Ship, a nurse sat with her and asked her the standard questions to establish her medical history – questions that were painful for Rebecca to answer. How many children have you delivered? How many are still alive? How long ago did the injury occur? Did your husband leave you? As the nurse paused in her questions and put her hand on Rebecca’s knee, Rebecca began to cry.

Then, the night before her surgery, Rebecca lay in her hospital bed and tears formed in her eyes as she remembered the long years of suffering that lay behind her.

“I just remembered [the] past,” Rebecca says. “For seventeen years, I have been like this.” Those years were long and hard as she fought to forget her problem so she could be a good mother, trying to find the right answers when her children asked why she needed to layer cloth beneath her before she went to bed at night.

Now, as Rebecca shares her story, there is no sadness, because her surgery was successful. Her smile is constant and sweet. She wants to sing, dance and give thanks. Rebecca goes home with her shame replaced by hope for the future. She is happy to be with her children, her husband, her family, and her neighbors. She is healed, in both her body and spirit.

“I was so thirsty and I came here to the Mercy Ship and was given a drink. You have taken care of me better than a mother. You have done everything – even clothed me,” she joyfully says as she smiles and motions to her beautiful new dress.

Hollandse fietsen, Spaans strand, Afrikaanse soep, Amerikaanse vrienden (3 januari 2010)

Wat een heerlijk weekend! Er zijn weer 5 vrienden van de Gateway-groep aangekomen, de ‘familie’ raakt langzaam compleet. Onder hen Theo van zeven jaar, die de hele dag om mijn nek hangt voor een hug. Heerlijk ventje!

Met Lynne gefietst langs de kust, met als eindbestemming het strand. Vandaag naar het zuiden voor engelstalige kerkdienst met na afloop wandeling langs het strand. Net Afrikaanse soep van buurman Abraham gegeten. Voor de derde keer sinds ik hier ben. De eerste keer had ik 5 (!) enorme bekers water nodig om de dorst te lessen, zo pittig was de soep. Vandaag kon ik het al zonder water af ;-)

Morgenavond mag ik 22 nieuwe bemanningsleden verwelkomen. Ik merk echt dat we aan het toeleven zijn naar de volgende outreach! Het onderhoud loopt op schema, over drie weken kunnen we op naar Togo!

Próspero Año Nuevo (1 januari 2010)

Op de eerste dag van het nieuwe jaar goede wensen voor jullie allemaal!!! Bedankt voor jullie berichtjes, kaarten en brieven. Geweldig!

We zijn 2010 prima begonnen. Jan, de banketbakker aan boord van het schip, had met hulp van zijn vrouw en een aantal Nederlandse collega's ongeveer 600 oliebollen en sneeuwballen klaargemaakt. En die zijn gisteravond met smaak opgegeten.

Hier op Tenerife is het een traditie om druiven te eten. Je moet bij elke klokslag één druif doorslikken (je krijgt er 12) en voor elke op tijd doorgeslikte druif heb je een maand geluk. We zagen het om ons heen gebeuren, maar wij hebben het maar bij oliebollen gelaten ;-) En een andere traditie die we hier van de week vierden was Secret Santa: op kerstavond hebben we onze schoen gezet. Een Nederlandse traditie die - met een andere timing - is overgenomen. Toen ik op tweede kerstdag ging hardlopen, kwam ik er achter dat ik mijn schoen niet goed geleegd had....

De traditie van vuurwerk is hier op Tenerife hetzelfde: vlak na twaalven was er groots vuurwerk in de stad.

2010 begon vroeg: vanochtend namen drie collega's afscheid. Het is en blijft lastig, het vertrek van mensen met wie je 24 uur per dag woont en werkt. En het lijkt wel alsof de mensen met wie het het meest klikt, als eerste vertrekken. Of misschien besef ik pas op het moment dat ze vertrekken, hoe dierbaar ze me zijn geworden. Hoe dan ook, vanochtend vroeg afscheid genomen van 2 Nederlanders. En buurman Fabio naar het vliegveld in het zuiden van Tenerife gebracht. Na 4 maanden gaat hij weer terug naar Macau. Gelukkig komen er vanavond vijf mensen aan uit mijn Gateway groep! En dat zijn vertrouwde gezichten die hier voor langere tijd zijn.

Over vertrouwde mensen gesproken, met kerst een hele goede tijd gehad met Mike en zijn moeder Iet. Eerste kerstdag landden ze en hebben we verhalen uitgewisseld onder het genot van een heerlijk diner (met dank aan Mike!). Het was een ontspannen weekend, met bezoek aan het schip, relaxen in de zon, zwemmen in de zee en goede gesprekken, gezelligheid en een lach. Heel bijzonder om ze op het schip rond te leiden. Na een maand is het voor mij al vrij gewoon dat ik hier woon, maar afgelopen week besefte ik zelf ook weer wat een speciale plek dit is. Ook het afscheid van Mike en Iet viel niet mee. Het afscheid op Schiphol in november verging me beter.... Twee uur nadat Mike en zijn moeder vertrokken waren, mocht ik weer aan de slag om de nieuwe mensen te begroeten tijdens de Monday Night Orientation. Dat gaf welkome afleiding en zorgde er ook voor dat ik niet in het afscheid bleef 'hangen'.

Wat heb ik verder nog gedaan de afgelopen week? Bezoek gebracht aan de buren, het Russische zeilschip Kreuzenstern. Het is het eennagrootste zeilschip ter wereld, met een indrukwekkende geschiedenis. We zijn door een van de matrozen rondgeleid. Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Krusenstern voor technische gegevens en de historie van het schip. Ook hadden de Queen Victoria in de haven, een cruiseschip van bijna 300 meter lang. Een van de grootsten ter wereld. Ineens leek de Africa Mercy heel klein...... Voor de liefhebbers: zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Queen_Victoria. Tot zover de update van de laatste week van 2009.

En tot slot een vooruitblik: de volgende twee weekenden zijn mijn ouders op Tenerife (het weekend van 8 en 15 januari). Veel zin in!

Feliz navidad (23 december 2009)

Dit jaar geen kerstkaarten, bij gebrek aan brievenbussen op zee. Maar alle goeds vanaf de Africa Mercy. En feliz navidad vanuit Tenerife.

Na ruim tien dagen varen, is het heerlijk om weer vaste grond onder de voeten hebben. En wat meer vrijheid. Hier op Tenerife hebben we geen ‘avondklok’, zoals in Benin. En kan ik ook alleen gaan en staan waar ik wil (in plaats van met minstens drie anderen).

Dit weekend zijn we met een groep naar Teide geweest, een vulkaan hier op het eiland. Voorzien van warme kleding, mutsen, sjawls en voldoende eten vertrokken we ‘s ochtends om 07.00u. Het was in de haven twintig graden, maar naarmate we de bergen inreden hadden we het voor het eerst sinds weken weer eens koud! Onderweg fantastisch uitzicht, het is een uniek landschap met bijzondere kleuren en structuren. Op een gegeven moment zaten we boven de wolken (de top van de berg is op 3.7000 meter). Geweldig om er zo op uit te kunnen!

Het werk draait hier op volle toeren. Er vliegen veel technische mensen in deze dagen, die onderhoud uitvoeren op het schip. Ook veel afscheid genomen, onder andere van mijn huisgenootjes. Jammer, want we hadden echt een klik. De hele afdeling HRM is inmiddels verlaten. Ik werk van 8 tot 18 op het moment, om alles in goede banen te leiden. En ‘s avonds eerst een rondje hardlopen voor frisse lucht en nieuwe energie!

Morgen vieren we kerst op het schip, met een kerstdienst en een kerstdiner aan boord van de Africa Mercy. Dit weekend ga ik naar het zuiden van het eiland. Mike en zijn moeder komen de kerstdagen hier vieren.Veel zin om bij te praten, ervaringen te delen, te relaxen en het eiland te verkennen. Maandag laat ik ze het schip zien en ga ik weer aan het werk. Tot dan, hele goede dagen allemaal!!

Land in zicht! (18 december 2009)

Gelukkig, we zijn er bijna. Want hoe mooi het ook was de eerste week; de afgelopen dagen waren minder prettig…. Na de week van relatieve kalmte, was het de afgelopen dagen (en vooral nachten) super woest en heftig op zee. Twee nachten lang heeft bijna niemand op het schip een oog dicht gedaan. We vlogen alle kanten op. Tijdens het eten (tosti's, warm eten was niet klaar te maken), moest je met 1 hand je bord vasthouden, met de andere eten. Alles vloog op en neer!! Ik ben zoooo dankbaar dat het schip maar af en toe vaart ;-)))

In het kader: een beeld zegt meer dan 1000 woorden heb ik zojuist de eerste foto’s op mijn blog gezet! Twee foto’s zijn van het kantoor waar ik op het moment werk. Zie ‘Day after a rough night’ en ‘Shiplife, day at the office’. Zo troffen we het kantoor vanochtend aan. Gelukkig is er op de afdeling niemand gewond geraakt en is er niets blijvend beschadigd. Maar wat een puinhoop, ondanks het vastzetten van kasten, laden en stoelen. Tegen deze golfslag was niets bestand…. En het schip is ook niet echt gemaakt voor deze zee…. Het is een voormalige ferry, gemaakt voor korte vaarten in Zweden.

Na een inwerkperiode van 2 weken, mag ik de komende weken ‘op de winkel passen’. Maar liefst vijf mensen van de afdeling gaan tegelijkertijd op verlof of vertrekken. En er blijft er eentje over ;-) Juist ja…. De afgelopen week heb ik gewoon doorgewerkt en zoveel mogelijk geleerd. Ik houd het hoofd koel en het hart warm en dan komt het vast goed!

Ook genoten van de week, dinsdagavond was wel het hoogtepunt. Om een uur of 20h ging ik naar dek 8, bovenop het schip. Ik had dit weekend van velen verhalen gehoord over 50 vallende sterren per uur tijdens de zogenaamde ‘meteorenregen’. Dit weekend had ik mijn slaapmarathon, maar dinsdag was ik klaar om een vallende ster te spotten. Het duurde anderhalf uur voordat ik er eentje zag, maar wat een prachtige avond. Ik heb nog nooit zoveel sterren bij elkaar gezien; DUIZENDEN!!! Geen land en licht te bekennen, alleen maar sterren. De hele sfeer zorgde ook voor schitterende gesprekken.

Woensdag een fascinerende documentaire gezien over sterren en het kerstverhaal: A star of Bethlehem. Voor de liefhebbers, zie www.bethlehemstar.net. Het doet je (weer) beseffen hoe groot het helaal is en hoe wonderlijk de wereld is gemaakt! Ook gisteravond stond in het teken van het kerstverhaal; de kinderen voerden een musical op. Heerlijk, al die kids die lekker aan het zingen waren en helemaal op gingen in hun rol!

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik dat er land in zicht is, na ruim een week varen! Een bijzonder moment. Vanaf morgen gaan we er op uit in Tenerife. Nadat ik 3 weken op de hometrainer in de gym heb getraind, kan ik vanaf morgen weer buiten fietsen. Van de week vroeg een stel dat binnenkort vertrekt namelijk, of ik een fiets wilde hebben. Super natuurlijk!

Jullie veel sneeuwpret, voor nu een warme groet en tot het volgende bericht!

Van voor naar achter, van links naar rechts….. (13 december 2009)

We zijn nu 6 dagen aan het varen. In de eerste 24 uur zagen we al dolfijnen, vliegende vissen, walvissen, watersprout (tornado op zee), een prachtige zonsondergang en zonsopkomst, een regenboog en een fascinerende sterrenhemel. En tot nu toe heb ik nog maar 1 ander schip gezien. En een booreiland. Voor de rest water, water, water….

‘s Avonds lijkt het net of je telkens vallende sterren ziet, vanwege de beweging die het schip maakt. De eerste dagen was de zee kalm, einde van de week werd de zee wat ruiger. Zo ruig zelfs, dat vrijdag de enorme stalen dossierkast naar voren kwam zeilen. Met drie vrouw sterk kregen we ‘m weer terug op zijn plek. Als ik achter de computer in m’n kantoor zit ga ik van voor naar achter. In het internetcafe aan boord, ga ik van links naar rechts. En ook het bed schommelt aardig van links naar rechts.

Een ochtendje misselijk geweest, maar voor de rest gaat het goed. Ook dankzij de medicijnen. Die medicijnen (tegen zeeziekte) maken iedereen erg duf. Het schijnt dat sowieso bij velen na de tweede week de vermoeidheid van alle nieuwe indrukken eruit komt. Dat bij elkaar opgeteld, maakt dat ik dit weekend een soort 12/12 schema heb. Twaalf uur op, 12 uur slapen. Heerlijk!!!

Het werk gaat ondanks de vaart gewoon door, van 8 tot 5. Heb aardig wat vordering gemaakt met inwerken. Een groot gedeelte van de procedure rondom nieuwe medewerkers heb ik inmiddels onder de knie. En heb al wat eerste ideeen hoe zaken handiger georganiseerd kunnen worden. Maar dat komt vanzelf en stapje voor stapje ;-) Ook weer veel nieuwe mensen leren kennen, daar is ‘s avonds alle tijd voor. Ik ervaar een behoorlijke openheid en zal een aantal mensen straks echt gaan missen, als hun tijd bij Mercy Ships er binnenkort op zit.

Het sporten gaat ook gewoon door tijdens de vaart. Nu we niet kunnen hardlopen op de kade, doe ik met mijn HRM college een workout via een DVD. Donderdag om 06.00u begonnen we. Echt hilarisch, je evenwicht proberen te bewaren op een varend schip. In de fitnessruimte op dek 2 zijn een aantal apparaten ‘out of order’ vanwege de sail, maar ik kan mijn dagelijkse half uurtje sport daar gewoon blijven doen.

Ook de kapster gaat gewoon door. Alleen als het water echt te ruig is stopt ze. Van de week heb ik het gewaagd; en mijn oren zitten er nog aan ;-)

Eten gaat anders, prober maar eens een bord soep zonder morsen op tafel te krijgen, als het schip tekeer gaat. Twee keer een half bord kan ook ;-) Vanmiddag buiten op dek 7 gegeten. Supermooi uitzicht!

Kijk uit naar een nieuwe week. Morgenavond ga ik helpen met een creatieve avond voor de kinderen. Zal wel iets van kerstbomen knippen worden ;-) Een mooie manier om de kids wat beter te leren kennen. Voor jullie ook een goede week, tot een volgende keer!

Trossen los! (8 december 2009)

Toen ik vanochtend onderweg was naar mijn kantoor, ging het alarm af. We hadden een onaangekondigde ‘firedrill’. We oefenden hoe we veilig evacueren als er brand uitbreekt. Al eerder deze week hadden we een oefening, waarbij iedereen op z’n verzamelplek wordt verwacht voor verdere instructies. Vanochtend was de laatste drill en de kapitein was tevreden over de afloop.

Na de drill heb ik geholpen met stowaway-search. Die zoektocht is bedoeld om er zeker van te zijn dat er geen ongewenste gasten aan boord zijn. Iedere ruimte in het schip werd gechecked door een aantal teams. Het was meteen een goede gelegenheid om andere cabins van binnen te zien. En nogmaals: ik heb erg veel geluk gehad met de ruimte in mijn huidige cabin ;-)) Overigens hebben we niemand gevonden…..

De trap werd op het dek gehesen, de trossen konden los! Bye bye Benin…… De meeste medewerkers van Mercy Ships hebben hier 10 maanden gewerkt en relaties opgebouwd. We werden dan ook uitgezwaaid door vele mensen. Gelukkig laten we niet alleen maar een lege plek in de haven achter. De afgelopen maanden zullen van blijvende betekenis zijn voor een groot aantal patienten.

Wat betreft de vaart: de eerste uren varen schijnen het heftigst te zijn. We zijn nu twee en een half uur onderweg, so far so good ;-)) Heb medicijnen tegen zeeziekte gekregen en deze ook ingenomen. Voorkomen is beter dan genezen. In de shipshop verkopen ze Verkade Digestives, daar heb ik 2 rollen van ingeslagen. Op aanraden van ervaren Mercy Shippers…. Een rol voor op kantoor, een rol voor in de hut. In principe werken we gewoon door. Het schip schommelt wel aardig en het beeldscherm deint ook lekker mee. Dus maar even zien hoe lang we dat volhouden…

De aard van de werkzaamheden zal de komende weken wel wat veranderen. Gisteravond heb ik de nieuwe medewerkers aan boord welkom geheten. Vorige week kreeg ik zelf de introductie-avond, deze week zat ik aan de andere kant van de tafel. Het was een kleine groep mensen dit keer, vanwege de vaart naar Tenerife.

De avond is er voor bedoeld om de belangrijkste informatie tussen de oren te krijgen. Medewerkers van ICT, HRM, de crewnurse en het veiligheidsteam doen een woordje. En als HRM faciliteren we de avond. Leuk om te doen!

Ik ga me de komende weken onder andere bezig houden met de medewerkersevaluaties. Dat is een mooie taak, aan het eind van de outreach in Benin. En verder ga ik dapper verder met het voorbereiden van de dossiers voor het Ministerie van Gezondheid in Togo. Nog 37 te gaan, 150 dossiers zijn al onderweg. Als iedereen het juiste papiertje heeft, mogen we begin februari aan de slag.

Ahoy vanaf zee (heb inmiddels de eerste schildpad gezien!)

Bonsoir vanaf dek 4! (6 december 2009)

Bonsoir; of het nou ochtend, middag of avond is, de Afrikanen wensen je de hele dag een goede avond in hun beste frans!

We waren de hele zondag op stap met Frances. Hij was de afgelopen 10 maanden een van de 200 day volunteers voor Mercy Ships in Benin. Om 09.30u haalde hij ons op, om mee te gaan naar zijn kerk. We werden verwelkomd met een ‘ bonsoir’. En ook deze zondag mochten we na afloop aanschuiven tijdens de lunch.

Eerst wilde Frances de woonwijk achter de kerk laten zien. Tot nu toe had ik alleen maar lemen hutjes gezien, of sloppenwijken. Vandaag met eigen ogen gezien hoe het Afrikaanse stadsleven er in een 'gewone wijk' aan toe gaat. Straatjes vol stof, rijen huisjes met golfplaten, gerookte vis op de straathoek, was die aan het drogen is, vrouwen die eten aan het klaarmaken zijn op straat, kinderen aan het voetballen, de geur van Afrikaans eten en veel kleurrijke mensen die je allemaal vriendelijk, juist ja, bonsoir wensen. Ik hoop volgende week (EINDELIJK) wat foto’s te plaatsen om jullie een beeld te geven. Ik doe het wel een keer ‘s nachts, overdag duurt het erg lang….

Het tempo vandaag was ook Afrikaans…. Om 15.30u zaten we uiteindelijk aan de lunch, maar het was het wachten waard. Verse vis, gekruide cassava en een superkoude rijstepudding. Met liefde klaargemaakt en met smaak opgegeten. En zo waren we vanavond rond half zes weer thuis, terwijl we met het idée vertrokken om rond 12:00u weer thuis te zijn... Van alle plannen voor vandaag is niets terechtgekomen. Het is hier een grote les in loslaten, geduld en flexibiliteit! Maar ik had het niet willen missen!! Heb genoten.

Gister was ook een dag vol indrukken, met een bezoek aan de gevangenis van Ouidah, waar 300 mannen, vrouwen en kinderen vastzitten. Ik was nog nooit in een gevangenis geweest, ook niet in Nederland. Mercy Ships heeft hier jarenlange relaties liggen, waar we op voortgebouwd hebben. En in het licht van de ‘ pay-off’ van Mercy Ships, hebben we geprobeerd ‘ hope and healing’ te brengen. We hebben mooie gesprekken gehad met de gevangenen en het was mooi om te zien dat er wat licht in hun ogen straalde. Er was ook een ex-gevangene die weer op het goede spoor was gekomen. Hij vertelde heel open over zijn Vodoo verleden en liet ook zien hoe hij destijds is toegetakeld in de ceremonies. Ik heb er al het een en ander over gelezen, maar gister kreeg het ineens een gezicht. Het was anderhalf uur rijden naar de gevangenis. Langs de weg reden we langs allerlei stalletjes. Waar we ook stopten, vlogen er direct vijf vrouwen met kinderen op ons af om een stokbrood door het raam te steken. En zo heeft iedere streek weer z'n product. Soms zijn het tomaten, soms is het olie, gister dus ' baguettes'....

Zaterdagavond heb ik een bakkie thee gedaan aan het strand, met uitzicht op de Africa Mercy. Het gesprek met mijn buurman ‘Moussa’ uit het vliegtuig (zie ook eerder blog), was voor mijn gevoel nog niet helemaal af. Gisteravond hebben we de ontmoeting voortgezet. We hebben het gehad over het leven in West-Afrika, over ontwikkelingswerk (zijn vrouw werkt voor Artsen zonder Grenzen) en hij liet me prachtige foto’s zien, die hij de afgelopen anderhalve week in Cotonou gemaakt had. Op een van de foto’s zag ik iemand met staar. Ik vroeg wie dat was. Het bleek zijn oom te zijn. In februari zijn we als Mercy Ships terug in West-Afrika, in Togo. De oom van Moussa woont twee uur van het schip. We houden contact en t.z.t. kan zijn oom naar het schip komen voor de screening. Het is een standaardoperatie op de Africa Mercy, dus grote kans dat hij binnenkort weer goed kan zien. Erg mooi hoe dit zo gelopen is.

Het schipleven gaat ook goed. Het is een bijzondere periode, zo vlak voor vertrek. Afgelopen vrijdag eerste momentje gehad (sinds het avontuur in september begon), dat ik even naar huis verlangde.... Er wordt hier van ontbijt tot diner kerstmuziek gedraaid in de 'dining hall' , en juist dat sfeertje riep een gevoel op waardoor ik graag bij bekende vrienden en familie wilden zijn. Maar ik weet dat ik hier op mijn plek ben!! En als er momenten komen dat het even anders voelt, dan houd ik me aan die zekerheid vast!

Meer over het schipleven: van de week hadden we een black-out day. De black-out day had te maken met de vaart die we binnenkort gaat maken. Het schip heeft tien maanden stilgelegen. En daar zijn schepen (net als auto’s en vliegtuigen) niet voor gemaakt. Er wordt deze dagen van alles getest (en zonodig gerepareerd), zodat we binnenkort kunnen vertrekken naar Tenerife.

Black-out day betekende geen water en elektriciteit. Ook vorige week zaterdag was dat het geval. Toen waren we vantevoren voorbereid. Donderdag was het weer zover, dit keer onaangekondigd. We hebben ons kantoor verplaatst naar het Starbucks café aan boord, want in een kamer zonder licht en met veertig graden konden we weinig doen… In het café verder gewerkt, tot het aan het einde van de middag tijd was voor………………. ijs……

Het ijsje oversteeg alle verwachtingen. We hadden keuze uit 10 soorten ijs (hoewel, de helft was ‘ uitverkocht’). En het smaakte minstens zo goed als bij Garonne (een begrip in Haarlem). Misschien ook wel omdat het zoooo warm was geweest. En dat de ijssalon airco had. Na een hele dag in 35 graden, hebben we hier twee uur lang afgekoeld. Het ging heerlijk op z’n Afrikaans: half uur bestellen, uur wachten op 5 ijsjes en een half uur om het op te eten en af te rekenen. Bij thuiskomst deed de elektriciteit aan boord van het schip het ook weer! En konden we lekker slapen. Een heel contrast met de vele mensen die we onderweg zagen. Zij brachten de avond en nacht door op hun kartonnen doos in de open lucht.

Nog een paar dagen Benin. Hoewel ik hier nog niet zo lang ben, voelt het al wel vertrouwd. En kennen we al een hoop mensen. Zo woont er aan het begin van de dock een jongetje van een jaar of twee waar ik iedere dag kom, samen met de ‘crewnurse’. Iedere dag zwaait ‘ie enthousiast als we aan komen lopen. Vorige week vrijdag heeft hij zijn been gebroken, nadat ‘ie was aangereden. Zijn moeder kwam overstuur met hem naar het ziekenhuis. Het ziekenhuis was toen al gesloten, maar de arts heeft hem toch geholpen en hij maakt het nu goed. Twee keer per dag zoek ik hem op en ‘ assisteer’ ik de verpleegkundige waar nodig met vertalen en het aangeven van de spullen die ze nodig heeft. Als we over de dock lopen met de medische ‘tools’ komen er allemaal mensen op ons afgelopen die wijzen naar hun ogen, buik, oren of andere lichaamsdelen. Helaas kunnen we niet iedereen helpen, maar dit mannetje kan weer lachen. En binnenkort weer lopen.

Ben benieuwd naar de komende twee weken. We varen binnenkort uit, de voorbereidingen zijn in volle gang. Er zijn dag en nacht surveillances om te zorgen dat er geen ‘ onbedoelde passagiers’ meevaren naar Tenerife. Midden in de nacht zijn er namelijk opvallend veel vissersbootjes te vinden rondom de Africa Mercy…. “Just fishing…” Vanavond ga ik al mijn spullen (weer) in dozen stoppen, zodat er tijdens de vaart niets kan omvallen.

Het volgende blog is vanaf zee, voor nu ‘ bonsoir’!

Afgelopen week heb ik halve dagen gewerkt om zodoende stapels formulieren in te vullen. Vanuit allerlei organisaties (Belastingdienst, Sociale Verzekerings Bank, Mercy Ships, etc.) kwamen er 'invuloefeningen' binnen. Donderdag had ik het laatste formulier afgewerkt en teruggestuurd. En mijn (voorlopige laatste) bezoek aan 'de vrienden van de Belastingdienst' gebracht. Alles was geregeld, dat gaf een voldaan gevoel.

Juist op dat moment kwam er weer een enorme envelop door de brievenbus, met 15 pagina's instructies en wederom een aantal formulieren ;-) De komende week heb ik tot regelloze week uitgeroepen, de envelop moet maar even wachten.... In plaats van formulieren invullen, ga ik in de avonduurtjes heerlijk boeken lezen over Mercy Ships,en...... als het een beetje meezit, neem ik komende week een middag vrij om met een paar vrienden Alex aan te moedigen. Alex loopt de Nijmeegse Vierdaagse en heeft zich laten sponsoren om mij straks te kunnen ondersteunen (zie blog van 9 mei). Op naar de Via Gladiola!

 Waarom 2 jaar? (25 juni 2009)

Die vraag heb ik de afgelopen tijd vaak gehoord! Een terechte vraag ook. Het is een hele periode, voor 2 jaar naar West-Afrika. In eerste instantie was ik van plan om me 10 maanden in te zetten. Dat is de minimale periode voor de functie waarin ik werkzaam zal zijn. Maar tegelijkertijd besefte ik me dat de tijd vliegt, ook daar! Als je echt relaties wilt opbouwen, is 10 maanden eigenlijk veel te kort. Steeds verlengde ik daarom de periode en uiteindelijk ben ik op 2 jaar uitgekomen, plus nog een training van bijna 2 maanden.

Het reisschema is sinds het vorige blog weer veranderd: vanwege de Mexicaanse griep neemt Mercy Ships haar voorzorgsmaatregelen en wordt iedereen verplicht om een paar weken naar huis te gaan na de training in Amerika. Tussen 9 en 25 november ben ik daarom weer even terug in Haarlem. Op 25 november vertrek ik naar Cotonou en ga ik aan de slag!

Geen weg terug (13 juni 2009)

De tickets zijn geboekt! Op 18 september vertrek ik vanaf Schiphol naar Texas. Daar word ik met collega's voorbereid op de cultuur, de werkzaamheden, etc. om uiteindelijk op 9 november in Cotonou aan te komen. Nu alles definitief is, moet ik me ook uitschrijven uit de Gemeente Haarlem, zonder een verklaring van uitschrijving komen verzekeraars en de Belastingdienst niet in actie....Afgelopen week meldde ik me daarom bij de balie van het gemeentehuis.